وصال روحانی متولد ۱۳۳۶ بود و حرفه روزنامهنگاری خود را در حوزه ورزشی آغاز کرد. او بعدها در زمینههای بینالملل و سینمای جهان قلم میزد و سالها برای روزنامه ایران مینوشت.
روحانی یکی از روزنامه نگارانی بود که به سبک کلاسیک وفادار ماند و هرگز تلاش نکرد قلم خود را به شکل امروزی که مبتنی بر زردنگاری و مینیمالیستی است تغییر دهد.
زنده یاد روحانی در طول سالها فعالیت حرفهای خود تلاش کرد به عمق مسائل و معضلات کلان ورزش کشور و به خصوص فوتبال بپردازد و هرگز در دام هوچی گریهایی که این روزها غالب رسانههای ورزشی شده نیفتاد. وصال روحانی از نسل روزنامه نگاران باسواد بود و این باسوادی را میشد در تک تک کلماتی دید که بر کاغذ جاری میکرد.
او در کنار فعالیت در حوزه ورزشی، از مترجمان سینمایی هم بود و مطالب جذاب فراوانی برای نشریاتی همچون فیلم و بانی فیلم و گزارش هفته ترجمه کرد. وصال آثار متعددی در پیوند با سینما از خود برجا گذاشت که از میان آنها می توان به «مایک نیکولز، تواناتر از آغاز» ، «نابخشوده؛ دیدگاهی نو در سینمای وسترن» و «اولیوراستون؛ افشاگر ماهیت پلید هیأت حاکمه آمریکا» اشاره کرد.
وصال روحانی برادر بزرگتر امید روحانی منتقد، پزشک و بازیگر تلویزیون و سینما بود.