وی در سال ۱۳۲۱ در مشهد مقدس دیده به جهان گشوده بود. او تحصیلات مقدماتی را در مکتبخانه پشت سر گذاشت و پس از آن به شغل آزاد روی آورد.
موید سرودن را از ۱۲ سالگی آغاز کرد؛ علاقهاش به شعر پای او را به کتابخانه آستان قدس رضوی گشود و باعث شد ساعتها در جوار حرم مطهر رضوی به مطالعه دیوان اشعار گذشتگان بپردازد.
او طی سالهای متمادی اشعار قابل توجه آئینی سروده که همواره مورد استفاده ذاکران و مداحان اهل بیت(ع) قرار گرفته است.
موید از بزرگان شعر آئینی به شمار میآید و هیچ مناسبتی در تقویم تشیع نیست که برای آن شعری نسروده باشد. «گلهای اشک»، «جلوههای رسالت»، «نغمههای ولایت»، «سفینههای نور» و «چکامه عشق» بخشی از آثار متعدد او است که منتشر شده است.
وی در سال ۱۴۰۰ از سوی بنیاد بین المللی امام رضا علیه السلام به عنوان خادم برگزیده فرهنگ رضوی معرفی شده بود.
اشعار آیینی و رثایی او نیز همواره مورد استفاده ذاکران و مداحان اهل بیت است. اشعار وی مانند «مهر تو را به عالم امکان نمیدهم/ این گنج پربهاست من ارزان نمىدهم» یا «سرمایه محبت زهراست دین من/ من دین خویش را به دو دنیا نمیدهم» سال ها پایان بخش محافل و مجالس عزای حسین بن علی بوده است. موید همچنین سراینده شعر معروف خدا کند که بیایی است. این شعر سال ها مطلع آغازین مداحی های افرادی چون مهدی سماواتی بوده است. موید برای تمام مناسبتها و اشخاصی که دیگران کمتر در خصوص آنان شعر سرودهاند؛ شعری دارد و از این جهت حوزه گسترده ای در دامنه شعری خود دارد.