گروه: جاذبه‌های طبیعی ایران

هر نفسی طعم مرگ را خواهد چشید

عقاب ماهی‌گیر

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
عقاب ماهی‌گیر
توضیحات
عقاب ماهی‌گیر (نام علمی: Pandion haliaetus)، نوعی پرندهٔ شکاری ماهی‌خوار و روزگرد است که در همۀ قاره‌های جهان (به جز قطب جنوب) و بسیاری از جزایر زندگی می‌کند. تیره عقاب‌ماهی‌گیر (Pandionidae)، تیره‌ای از راسته بازسانان است که عموماً زیستگاه خود را در کنار آب انتخاب می‌کنند و از آبزیان تغذیه می‌کنند.

عقاب ماهی‌گیر در زیست‌گاه‌های متنوعی زندگی می‌کند و مهم‌ترین چیزی که به آن نیاز دارد یک گسترهٔ آبی، مانند دریا، دریاچه، رود، تالاب و … است که غذای مورد نیاز او را تأمین کند. رژیم غذایی او تقریباً فقط از ماهی تأمین می‌شود و ویژگی‌های بدنی و رفتاری او به‌طور خاص برای صید ماهی فرگشت یافته است. به جهت همین ویژگی‌های منحصر به‌فرد او را در یک تیرهٔ زیست‌شناختی مجزا از دیگر پرندگان شکاری قرار می‌دهند که فقط شامل این پرنده می‌شود.
عقاب ماهی‌گیر در گذشته در سواحل دریای خزر فراوان بوده اما در سال‌های اخیر منقرض یا بسیار کمیاب شده و اغلب گزارش‌هایی که در مورد مشاهدهٔ آن رسیده است نادرست بوده‌اند.
عقاب ماهی‌گیر یک پرندهٔ شکاری بزرگ است که طول بدن آن ۵۰ تا ۷۵ سانتی‌متر و فاصلهٔ دو بالش حدود ۲ متر است. سطح بالائی بدنش قهوه‌ای و سطح شکمی او سفید است. سرش هم سفید و نسبتاً کاکلی با یک خط چشمی سیاه که در کنار گردن او به سمت عقب امتداد پیدا می‌کند.
عقاب ماهی‌گیر معمولاً ماهی‌هایی که حدود ۱۵۰ تا ۳۰۰ گرم وزن و ۲۵ تا ۳۵ سانتی‌متر طول داشته باشند را صید می‌کند، البته اندازهٔ ماهی‌ها می‌تواند از ۵۰ گرم تا ۲ کیلوگرم متغیر باشد. گه‌گاه و به‌طور استثنائی ممکن است جوندگان، خرگوش، دوزیستان، پرندگان کوچک و خزندگان را هم شکار کند.

نظرات

عقاب ماهی‌گیر

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

عقاب ماهی‌گیر

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

سمور جنگلی

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
نام های دیگر : سمور کاج اروپایی
توضیحات
سمور جنگلی یا سمور کاج اروپایی (نام علمی: Martes martes) نام یک گونه از سرده سمورها است. سمور جنگلی حیوانی همه‌چیزخوار و بومی اروپا و آسیای غربی است و جثه‌ای به اندازه گربه دارد.

طول بدن سمور جنگلی حدود نیم متر است و یک دم پرپوش به طول ۲۵ سانتیمتر دارد. وزن آن‌ها به‌طور میانگین یک‌ونیم کیلوگرم است و نرها کمی بزرگتر از ماده‌ها هستند. خز آن‌ها معمولاً به رنگ قهوه‌ای است و در زمستان بلندتر و نرمتر می‌شود.
سمور جنگلی در اسارت تا ۱۸ سال هم عمر کرده اما در حیات وحش معمولاً بیشتر از هشت تا ده سال عمر نمی‌کنند. آن‌ها در دو یا سه سالگی به بلوغ جنسی می‌رسند. دوره بارداری ایشان هفت ماه است و در بهار یک تا پنج بچه سمور به دنیا می‌آیند و در شش ماهگی به استقلال کامل می‌رسند.
زیستگاه این جانور جنگل‌های پردرخت است. لانه خود را در شکاف درختان یا زمین زیر بوته‌ها بنا می‌کنند و جانوری قلمروطلب هستند. سمور جنگلی تنها سموری است که می‌تواند پنجه‌هایش را جمع کند و این قابلیت بیشتری برای بالارفتن از درخت و پریدن از شاخه‌ای به شاخه دیگر به او می‌بخشد به طوری که آن‌ها می‌توانند مسافت‌های چندین متری را از شاخه‌ای به شاخه دیگر بپرند. با این وجود سرعت آن‌ها بر روی زمین هم خوب است.
فعالیت سمور جنگلی مثل بقیه راسویان بیشتر در شبها و در تاریک روشنایی صبح و غروب است. گوش‌های کوچک گرد و بسیار حساس و دندان‌های تیز این جانور باعث شده تا شکارچی ماهر پستانداران و پرندگان کوچک، حشرات، قورباغه‌ها باشد. البته آن‌ها از میوه‌ها و دانه‌ها، تخم پرندگان و عسل و لاشه هم تغذیه می‌کنند. انفرادی زندگی می‌کنند و برخلاف سمور سنگی از مناطق مسکونی دوری می‌کنند.
تنها گزارش‌های مستند از مشاهده این جانور در ایران به یک گزارش قدیمی از استان گلستان و یک گزارش در سال ۸۸ از منطقه گشت رودخان و سیامزگی شهرستان فومن مربوط می‌شود. اطلاعاتی هم مبنی بر وجود آن در ارتفاعات جنوب شهرستان تنکابن وجود دارد.
جمعیت این جانور در سال‌های اخیر در اسکاتلند افزایش قابل توجهی پیدا کرده‌است. برخی از آن‌ها دیگر از انسان نمی‌ترسند و برای غذا گرفتن به انسان نزدیک می‌شوند و به ویژه علاقه زیادی به کره و مربا دارند. تصور می‌شد آن‌ها در انگلستان منقرض شده باشند اما در سال ۲۰۱۰ پس از چندین دهه دیده شده‌اند. دو سال بعد در ولز نیز برای اولین بار پس از سال ۱۹۷۱ شواهد حضور آن‌ها پیدا شد.
این جانور در بریتانیا و ایرلند مسئول کنترل جمعیت گونه مهاجم سنجاب خاکستری محسوب می‌شود. محدوده زندگی سمورهای جنگلی به هر منطقه‌ای که رسیده به کاهش فوری جمعیت سنجاب‌های خاکستری در آن منطقه منجر شده‌است. تصور می‌شود که چون سنجاب‌های خاکستری در مقایسه با سنجاب قرمز که گونه بومی بریتانیاست زمان بیشتری را بر روی زمین می‌گذرانند احتمال بسیار بیشتری دارد که شکار سمور جنگلی شوند.
سمور جنگلی گاهی شکار عقاب طلایی و روباه می‌شود اما انسان‌ها مهم‌ترین دشمن آن‌ها هستند که برای استفاده از پوستشان آن‌ها را شکار می‌کنند. گاهی هم آن‌ها بدلیل دستبرد زدن به ماکیان یا استفاده از ساختمان‌های مسکونی برای لانه‌سازی جان خود را از دست می‌بازند. از بین رفتن جنگل‌ها نیز خطر دیگری است که آن‌ها را تهدید می‌کنند. این عوامل باعث کاهش قابل توجه جمعیت این جانوران شده اما این کاهش در حدی نیست که آن‌ها در زمره جانوران در معرض تهدید طبقه‌بندی شوند.

تهدیدها و چالش‌ها:
تخریب و از بین رفتن جنگل‌های پردرخت
شکار برای استفاده از پوست توسط انسان
دستبرد به ماکیان و برخورد با انسان‌ها
استفاده از ساختمان‌ها برای لانه‌سازی و آسیب‌های ناشی از آن
شکار توسط عقاب طلایی و روباه
کاهش منابع غذایی طبیعی
پراکندگی جمعیت و کمبود داده‌های دقیق در ایران

نظرات

سمور جنگلی

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

سمور جنگلی

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

گربهٔ پالاس

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
گربه پالاس
توضیحات
گربهٔ پالاس (نام علمی: Felis manul) یک گربه‌سان وحشی کوچک بومی آسیای میانه است. این جانور تقریباً کمی بزرگتر از اندازهٔ یک گربه خانگی است و دارای حدود ۶۰ سانتی‌متر طول (بدون احتساب دم ۲۵ سانتی‌متری‌اش) و به‌طور متوسط ۳٫۶ کیلوگرم وزن است. رنگ موهای بدن‌اش خاکستری روشن یا زرد تیره همراه با نوارهای عمودی است که گاهی در میان موهای انبوه و متراکم بدن، دیده نمی‌شوند. این گربه شکل‌های گوناگونی دارد که آن را از دیگر گربه‌سانان متمایز می‌سازد. چشمان گرد این جانور، برجسته‌ترین ویژگی‌اش به‌شمار می‌آید. پاهایش کوتاه هستند، سرین‌اش نسبتاً بزرگ است و موهایش بلند و انبوه هستند.

گربه پالاس در استپهای تا ارتفاع ۴٫۰۰۰ متر زندگی می‌کند. سحرگاه و غروب‌ها به شکار می‌رود و از جوندگان، پیکاها، موش‌ها، خرگوش و پرندگان تغذیه می‌کند. زیستگاه وی با زیستگاه پیکای افغانی یا اجتماعات بزرگ جوندگان همپوشانی دارد. در برخی نقاط نیز از کبک معمولی تغذیه می‌کند.
ایران غربی‌ترین محدودهٔ زندگی گربه پالاس است. این حیوان بیشتر در شمال شرق ایران مشاهده شده و گزارش‌های پراکنده‌ای از حضور آن در مرکز و شمال غرب نیز در دست است. در سال ۲۰۰۸ یک دوربین تله‌ای با ثبت تصویری از این گونه در پارک ملی خجیر حضور این گونه را در البرز مرکزی نیز ثابت کرد. در سال ۱۳۹۲ نیز یک گربه پالاس توسط شکارچیان در شهرستان بافت زنده‌گیری شد. بعد از آن و در شهریور ۱۳۹۴ هم معاون محیط طبیعی محیط زیست استان سمنان از مشاهده یک قلاده گربه پالاس به همراه توله‌اش در پناهگاه خوش‌ییلاق شاهرود خبر داد. در جریان پروژه پلنگ شمال شرقی ایران هم، یکی از دوربین‌های نصب شده انجمن یوزپلنگ ایرانی در پارک ملی ساریگل پاییز ۱۳۹۴ چند تصویر از یک گربه پالاس گرفت. همچنین در آذر ماه ۱۳۹۴ یکی از دوربین‌های نصب شده در پارک ملی سالوک تصویر زیبایی از گربه پالاس در این منطقه ثبت کرد. بیشتر گزارش‌ها از گربه پالاس مربوط به حیوانات مرده یا زنده‌گیری شده توسط چوپانان در ارتفاعات بالا می‌شود. اطلاعات بسیار کمی در مورد تغذیه، زیستگاه‌ها، تولید مثل و رفتارهای اجتماعی این جانور در دست است و به‌نظر می‌رسد کشته‌شدن توسط سگ‌های گله تهدید مهمی برای ادامهٔ حیات گربه پالاس در این کشور باشد.
سه زیرگونه از این گربه شناسایی شده‌است:
اتوکولوبوس مانول مانول در مغولستان، چین باختری
اتوکولوبوس مانول فروگینه در ایران، ارمنستان، قزاقستان، قرقیزستان، ترکمنستان، ازبکستان، تاجیکستان، افغانستان و پاکستان
اتوکولوبوس مانول نیگریپکتا در کشمیر، نپال و تبت

نظرات

گربهٔ پالاس

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

گربهٔ پالاس

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

خرس قهوه‌ای

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
خرس قهوه ای
توضیحات
خرس قهوه‌ای (نام علمی: Ursus arctos) گونه‌ای خرس بزرگ‌جثه و درشت‌اندام است که در بسیاری از مناطق آمریکای شمالی و شمال اورآسیا پراکنده‌است. وزن این نوع خرس از ۱۰۰ تا ۸۰۰ کیلوگرم متغیر است و بزرگ‌ترین زیرگونهٔ آن خرس کودیاک در قامتی هم‌اندازهٔ خرس قطبی با وی بر سر عنوان بزرگ‌ترین گونهٔ خرس و بزرگ‌ترین جانور شکارچی روی خشکی رقابت می‌کند. زیرگونه خرس قهوه‌ای (خرس کودیاک) بزرگ‌ترین و قوی‌ترین گوشتخوار موجود در خشکی است.

با آن که قلمرو زیست خرس قهوه‌ای کاهش یافته و در بسیاری از مناطق منقرض شده‌است ولی همچنان در فهرست کمترین نگرانی آی‌یوسی‌ان باقی‌مانده و با جمعیت تقریبی ۲۰۰ هزار رأس خطر انقراض وی را تهدید نمی‌کند. بیشترین شمار خرس قهوه‌ای به ترتیب در روسیه، آمریکا (بیشتر در آلاسکا)، کانادا، منطقهٔ کارپات (به‌ویژه رومانی) و فنلاند، جایی‌که جانور ملی این کشور نامیده می‌شود، سکونت دارند. البته سه زیرگونهٔ این گونه خرس یعنی خرس قهوه‌ای آفریقای شمالی (خرس بربری)، کالیفرنیایی و مکزیکی در قرن نوزدهم و بیستم منقرض شدند و برخی از زیرگونه‌های جنوب آسیایی این جانور نیز به شدت در خطر انقراض هستند. زیرگونه‌ای از خرس قهوه‌ای محدود شده در مرکز ایتالیا موسوم به خرس قهوه‌ای مارسیکایی وجود دارد که تعداد آن‌ها بین ۵۰–۶۰ فرد بوده و در خطر انقراض هستند. در ایران نیز در مناطق شمالی به ویژه مازندران و همچنین استان لرستان این خرس زندگی می‌کند.
خرس‌های قهوه‌ای جزیره کودیاک در مقایسه با خرس‌های قطبی اندکی بزرگترند. بعضی منابع، این دو خرس را هم‌اندازه معرفی کرده‌اند. این دو خرس، بزرگ‌ترین شکارچیان زمین‌اند. خرس‌های قهوه‌ای از ۹۰ کیلوگرم (خرس‌های ماده کوچک) تا بیش از ۸۰۰ کیلوگرم (برای خرس‌های بزرگ نر) وزن دارند. جمعیت خرس قهوه‌ای بر حسب این که از چه نوع رژیم غذایی استفاده می‌کند، به‌طور چشمگیری فرق دارد. به‌طور کلی آن‌هایی که در کنار دریا هستند و ماهی می‌خورند بیشتر عمر می‌کنند و وزنشان هم بیشتر است؛ مثلاً خرس قهوه‌ای که در آلاسکا زندگی می‌کند بیش از ۸۰۰ کیلوگرم وزن و ۲۳۰ سانتی‌متر قد دارد. خرس قهوه‌ای دمی به طول ۱۰ الی ۱۳ سانتی‌متر دارد. خرس قهوه‌ای در طول شانه‌هایش ماهیچه‌های برآمده تری دارد که آن را از انواع دیگر خرس‌ها متمایز می‌سازد. کوچک‌ترین نوع خرس قهوه‌ای، خرس قهوه‌ای گوبی است که بالغ ماده آن ۹۰ کیلوگرم وزن دارد.
آن‌ها ممکن است به مدت بیش از هفت ماه در لانه یا غار، بدون غذا خوابیده باشند. در این حالت کاملاً بی‌حس و سست می‌شوند. پس از بیدار شدن به‌طور وحشتناکی غذا می‌خورند تاانرژی از دست رفته را بازیابند.
خرس قهوه‌ای در حالت عادی در شب فعالیت می‌کند. در تابستان بیش از ۱۸۰ کیلوگرم چربی ذخیره می‌کند که می‌تواند در طول زمستان که خیلی سست می‌شود مقاومت کند. با این حال آن‌ها زمستان‌خواب نیستند و به آسانی بیدار می‌شوند. هم نر و هم ماده این جانور در زمستان در غار یا لانه به سر می‌برند. خرس قهوه‌ای بسیار گوشه‌گیر است، با این حال ممکن است آن‌ها در تعداد زیادی به دور منبع غذایی بزرگ، در کنار هم جمع شوند و یک سلسله‌مراتب اجتماعی را بر پایه سن و اندازه‌شان تشکیل دهند.
وقتی خرس قهوه‌ای مصدوم شد با صدای بسیار بلندی می‌غرّد ولی در حالت عادی با ترساندن و عصبانیت و تولید صدای زیر به وسیله به هم ساییدن دندان به دیگران هشدار می‌دهد. آن‌ها تقریباً همیشه از مواجه شدن با انسان خودداری می‌کنند.

تهدیدها و چالش‌ها:

۱. تهدیدهای زیستگاهی:
تخریب و تکه‌تکه شدن زیستگاه‌های طبیعی به‌دلیل گسترش شهرها و جاده‌سازی
کاهش جنگل‌ها و مراتع کوهستانی بر اثر بهره‌برداری بی‌رویه از منابع طبیعی
توسعه کشاورزی و دامداری در محدوده زیست خرس‌ها
تغییر کاربری اراضی و کاهش پناهگاه‌های طبیعی

۲. تهدیدهای انسانی مستقیم:
شکار غیرقانونی برای پوست، گوشت یا اعضای بدن
تله‌گذاری و مسموم‌کردن توسط جوامع محلی برای حفاظت از دام‌ها
درگیری‌های مستقیم خرس با انسان بر سر منابع غذایی
تصادف با وسایل نقلیه در جاده‌هایی که از زیستگاه‌ها عبور می‌کنند

۳. تهدیدهای ناشی از کاهش منابع غذایی:
کاهش منابع طبیعی مانند ماهی، میوه‌های جنگلی و حشرات
رقابت با دام‌های اهلی برای دسترسی به منابع غذایی
تغییرات فصلی و اقلیمی که بر در دسترس بودن غذا تأثیر می‌گذارد

۴. تهدیدهای اقلیمی و طبیعی:
تغییرات آب‌و‌هوایی که بر دوره خواب زمستانی و الگوی تغذیه تأثیر می‌گذارد
افزایش گرمای هوا و کاهش منابع آبی در زیستگاه‌ها
نابودی لانه‌ها و پناهگاه‌ها بر اثر سیلاب یا آتش‌سوزی‌های جنگلی

۵. تهدیدهای ژنتیکی و جمعیتی:
کاهش جمعیت در برخی مناطق و خطر انقراض زیرگونه‌ها
انزوای جمعیت‌ها به‌دلیل تکه‌تکه شدن زیستگاه و نبود تبادل ژنتیکی
کاهش توان زادآوری در جمعیت‌های کوچک و جداشده

۶. چالش‌های حفاظتی و مدیریتی:
ضعف در اجرای قوانین شکار و حفاظت در برخی مناطق
نبود پایش منظم جمعیت خرس‌ها و زیستگاه‌هایشان
کمبود آگاهی عمومی در میان جوامع محلی درباره نقش اکولوژیک خرس قهوه‌ای
تعارض منافع بین حفاظت از خرس و توسعه اقتصادی (جاده، معدن، گردشگری و...)

نظرات

خرس قهوه‌ای

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

خرس قهوه‌ای

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

راکون

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
راکون
توضیحات
راکون (نام علمی: Procyon lotor) پستانداری میان‌جثه و بومی آمریکای شمالی است. راکون بزرگ‌ترین عضو خانواده خرسکیان است و ۴۰ تا ۷۰ سانتیمتر طول و ۳٫۵ تا ۹ کیلوگرم وزن دارد. خز خاکستری آن با کرک‌های متراکم حفاظت خوبی در مقابل سرما برایش فراهم‌می‌کند. این حیوان همه‌چیزخوار و عمدتاً شب‌گرد است. حدود ۴۰ درصد غذای آن از بی‌مهرگان، ۳۳ درصد گیاهان و ۲۷ درصد مهره‌داران تأمین می‌شود.

زیستگاه اصلی راکون جنگل‌های برگریز و جنگل‌های مختلط پهن‌برگ و مخروطی است اما انطباق‌پذیری بالای آن موجب شد تا به مناطق کوهستانی، تالاب‌های ساحلی و شهرها نیز ورود پیدا کند. راکون‌ها دوره بارداری ۶۵ روزه دارند و دو تا پنج توله می‌زایند. هرچند در اسارت تا بیست سال هم عمر می‌کنند اما در حیات وحش میانگین عمر آن‌ها ۱٫۸ تا ۳٫۱ سال است.
از میانه‌های سدهٔ بیستم در پی گریز یا انتقال عمدی، راکون‌ها در بخش‌هایی از ژاپن، اروپا و قفقاز گسترش پیدا کرد. در ایران نخستین بار در سال ۱۳۶۴ در منطقه تالش و آستارا، سپس مغان و پایگاه شکاری امیدیه در جنوب ایران هم پخش شده‌اند و مانند اغلب گونه‌های غیربومی باعث خسارت‌های زیست‌محیطی شده‌اند.
راکون چهره‌ای با رنگ‌های سیاه و سفید و دمی زبر بانوارهای سیاه‌رنگ دارد. شمار این نوارها معمولاً پنج است ولی میان چهار تا ۱۰ نوار متغیر است. ناخن‌های پای جلو راکون نسبتاً بلندند و می‌توانند با فاصله از هم باز شوند. ناخن‌های دست آن‌ها قابلت جمع شدن ندارند. زمانی که راکون‌ها را می‌بینید آن‌ها را حیواناتی شاد و اهل بازی می‌یابید اما همان‌طور که می‌دانید طبیعت اطراف ما خالی از فریب نیست. پنجه‌های راکون به قدری تیز و قوی هستند که می‌توانند آسیب‌های جدی به طرف مقابل وارد کنند. مبدأ پیدایش این حیوانات قبل از گسترش به سایر مناطق جهان، شمال آمریکا بوده است. آن‌ها به سکونت در جنگل‌های برگریز شناخته شده‌اند.

نظرات

راکون

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

راکون

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

خدنگ

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
خدنگ
توضیحات
خَدَنگان (نام علمی: Herpestidae) خانواده‌ای از گوشتخواران کوچک در زیرراستهٔ گربه‌سانان هستند. آن‌ها در جنوب اوراسیا و آفریقا زندگی می‌کنند و ۳۴ گونهٔ مختلف دارند که در ۱۴ سرده قرار می‌گیرند.

اندازه خدنگ ها بین ۲۴ تا ۵۸ سانتیمتر بدون احتساب دم است. خدنگ کوچک معمولی با ۳۲۰ گرم وزن کوچک‌ترین آن‌ها و خدنگ دم‌سفید با ۵ کیلوگرم بزرگترین آن‌هاست که تقریباً به اندازه یک گربه است. برخی از آن‌ها زندگی فردی و برخی دیگر زندگی گروهی دارند و شکار خود را بین همدیگر و توله‌هایشان تقسیم می‌کنند. حشرات، خرچنگ‌ها، کرم خاکی، مارمولک، مارها، پرندگان، و جوندگان از شکارهای اصلی این جانوران است. آن‌ها تخم پرندگان و لاشه هم می‌خورند.
خدنگان شباهت شگفت‌انگیزی با راسویان دارند. هر دو گروه صورت و بدن دراز، گوش‌های گرد و کوچک، پاهای کوتاه، دم مخروطی و بلند دارند. ساختمان دندان آن‌ها هم مشابه است و بیشتر گونه‌های خدنگ مثل راسوسانان از غده‌های ترشح مقعدی برای نشانه‌گذاری قلمرو و علامت‌دهی جنسی برخوردارند. البته هیچ خویشاوندی نزدیکی بین این دو گروه وجود ندارد (راسوها از زیرراستهٔ سگ‌سانیان هستند) و تکامل همگرا موجب شباهت آن‌ها شده‌است. البته راسوها بیشتر شب‌گرد هستند و به خوبی از درخت بالا می‌روند اما خدنگ‌ها روزگرد هستند و برای زندگی زمینی تکامل یافته‌اند.
برخی گونه‌های خدنگ به خوبی رام شده و حقه‌های ساده را هم یادمی‌گیرند و می‌توان از آن‌ها برای کنترل موش‌ها و آفات دیگر استفاده کرد. خدنگ‌ها برای از بین بردن موش‌های صحرایی و مارها به جزایر کارائیب و هاوایی برده شدند اما آن‌ها بیشتر به سراغ جانوران بومی آسیب‌پذیر رفته و تأثیر ویرانگری بر محیط زیست این جزایر گذاشتند.
خدنگ‌ها در مقابل زهر مارها مصونیت دارند و این به دلیل آن است که گیرنده‌های استیل‌کولین در سیستم عصبی آن‌ها به گونه‌ای شکل گرفته که غیرممکن است زهرهای عصبی مارها به آن چسبیده و سیستم عصبی آن‌ها را با مشکلی مواجه کند. محققان در حال تحقیق در این مورد هستند که آیا مکانیسم مشابهی از خدنگ‌ها در مقابل زهرهای خونی مارها هم حفاظت می‌کند یا خیر.
چندین گونه خدنگ از جمله خدنگ خاکستری به دلیل مهارتی که در جنگ با مارهای سمی به ویژه کبرا دارند، شهرت یافته‌اند. چابکی، پوست کلفت و ایمنی در مقابل سم مار موجب پیروزی آن‌ها در این نبردها شده اما باید توجه داشت که خدنگ‌ها به‌طور معمول از کبراها پرهیز می‌کنند و علاقه‌ای هم به خوردن گوشت آن‌ها ندارند.
معرکه‌گیرهای پاکستانی در نمایش‌های خیابانی خود خدنگ‌ها را به جان مارها می‌اندازند تا مبارزه‌ای دروغین را انجام بدهند. این کار در گذشته در اوکیناوای ژاپن هم بسیار متداول بود.
در ایران دو گونه خدنگ وجود دارد خدنگ آسیایی کوچک (Herpestes javanicus auropunctatus) و خدنگ خاکستری هندی یا خدنگ بزرگ.
خدنگ بزرگ با ۳۰ تا ۵۰ سانتیمتر طول و رنگ گندمی مایل به حنایی با دمی به اندازه طول تنه و پُرمو تنها در نواحی جنوبی ایران (بلوچستان تا بوشهر) دیده شده‌است.
خدنگ کوچک با ۲۰ تا ۴۰ سانتی‌متر طول و موهای به رنگ قهوه‌ای مایل به زیتونی و دم نسبت به تنه کوتاه‌تر در نواحی کوچکی در شرق سیستان، جنوب بلوچستان، و جنوب غربی ایران، (استان‌های کردستان تا لرستان و خوزستان و نواحی جنوبی فارس) دیده شده و احتمالاً در تمام سواحل شمال دریای عمان و خلیج فارس پراکنده شده‌است.

نظرات

خدنگ

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

خدنگ

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

نوک‌پهن سرخ

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
نوک‌پهن سرخ
توضیحات
نوک‌پهن سرخ (نام علمی: Anas platalea) نام یک گونه از سرده مرغابی‌ها است. این گونه بومی جنوب آمریکای جنوبی است.

این گونه دارای یک شکم سرخ، با خال‌های سیاه‌رنگ، با یک منقار سیاه مایل به سبز، و آینه بالی در بالای بال پرنده به رنگ آبی روشن است. جنس نر این گونه ترکیب رنگی از قرمز تا سیاه‌رنگ مایل به نارنجی و مقداری صورتی رنگ، جنس ماده این گونه میز با یک منقار بلند به رنگ سیاه، می‌باشد. حداکثر اندازه ثبت شده برای این گونه پرنده ۴۵–۵۶ سانتی‌متر طول بدن، با وزن حدود ۵۲۳–۶۰۸ گرم، و با بال‌هایی به طول ۶۶–۷۳ سانتی‌متر است.
نوک‌پهن سرخ در نیمی از آمریکای جنوبی از تیرادل فوئگو تا شمال غربی شیلی و بیشتر قسمت‌های آرژانتین و همچنین در جزایر فالکلند یافت می‌شود. زیستگاه این گونه شامل دریاچه‌های نسبتاً پهناور و باتلاق‌ها و تالاب‌ها می‌باشد

نظرات

نوک‌پهن سرخ

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

نوک‌پهن سرخ

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

کشیم

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
نام دیگر : کشیم سانان
توضیحات
کِشیم‌ها پرندگانی از راستهٔ کشیم‌سانان (نام علمی: Podicipediformes) هستند که با گسترهٔ فراوانی در سراسر جهان، به استثنای جنوبگان یافت می‌شوند. اعضای این راسته پرندگانی شیرجه‌زن هستند که پیرامون آب‌های شیرین زندگی می‌کنند. این راسته تنها یک تیره دارد که کشیمان (Podicipedidae) نامیده می‌شود و شامل ۲۲ گونه در ۶ سرده است.

کشیم‌ها توانایی بسیاری در شکار در آب و زندگی در محیط آبی دارند. بر روی پوست آن‌ها نزدیک به ۲۰٬۰۰۰ پر وجود دارد که سطح بدنشان را از برخورد با آب دور نگاه می‌دارد. پاهای آن‌ها در منتهای پشتی بدن قرار گرفته‌اند و دمشان به بخشی کوچک و رو به پایین کاهش پیدا کرده است. آن‌ها انعطافی استثنایی در دو بخش قوزک پا و سر انگشتان پا دارند که باعث می‌شود پاهایشان در هر جهتی توانایی ایجاد پیش‌رانش داشته باشند و همچون یک پدال عمل کنند. پاهای آن‌ها امکان شنا با سرعتی برابر با ۲ متر بر ثانیه و چرخیدن سریع را به این پرندگان داده است.
کشیم‌ها اغلب از ماهی و حشرات تغذیه می‌کنند ولی گاه اقدام به خوردن صدف و سخت‌پوستان نیز می‌کنند. پرندگان با جثهٔ بزرگتر در درون آب به تعقیب ماهیان می‌روند و گونهٔ غربی کشیم آمریکای شمالی با منقار دراز خود ماهیان را به سیخ می‌کشد. بعضی از گونه‌های کشیم با جثهٔ بزرگتر در آب‌های آزاد شکار می‌کنند و ماهی‌های نزدیک به سطح آب دریا را می‌خورند. گونه‌های با جثه متوسط اغلب در دریاچه‌ها شکار می‌کنند تا ناچار نباشند با گونه‌های بزرگتر رقابت کنند. کشیم‌های با جثه کوچک نیز در مرداب‌ها و آبگیرهای با سطح پوشیده از گیاهان آبزی به سر می‌برند.
رفتار کشیم‌ها در هنگام جفت‌گیری شگفت‌انگیز است و شامل حرکاتی دقیق و دارای آداب و روش ویژه، از جمله بلند کردن و باد دادن به پرها، می‌شود. رفتارهای کمابیش یکسانی در چندین گونه از کشیم‌ها دیده می‌شود که آن‌ها را می‌توان از دیدگاه فرگشتی توضیح داد. در کشیم غربی دو شکل رنگ‌آمیزی (ریخت) وجود دارد که در دسته‌های مخلوط و یکجا با هم تخم‌گذاری می‌کنند ولی تنها پرنده‌های دارای ریخت یکسان با هم جفت می‌شوند و این جداسازی ریخت‌ها از هم توسط صداهای ویژه‌ای که در آغاز رقص جفت‌گیری تولید می‌شوند پدید می‌آید. ویژگی این رقص‌ها در این است که نر و ماده گاه نقش‌های یکدیگر را عوض می‌کنند و ماده اقدام به سوار شدن بر پشت نر و آمیزش می‌کند.
بیشتر کشیم‌ها به شدت قلمروخواه هستند ولی بعضی نیز در دسته‌های بزرگ تخم‌گذاری می‌کنند. زمان گذاشتن تخم‌ها بیشتر به میزان غذای موجود بستگی دارد تا فصل خاصی در سال. آن‌ها آشیانه‌های خود را از علف‌ها و گیاهان آبزی می‌سازند و جوجه‌ها پس از به دنیا آمدن بر پشت مادر و پدرشان سوار می‌شوند. آن‌ها حتی هنگامی که مادر یا پدر به زیر آب شیرجه می‌زنند نیز بر پشتشان می‌مانند.

نظرات

کشیم

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

کشیم

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

غواص‌سانان

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
نام های دیگر : شیرجه‌روسانان
توضیحات
غواص‌سانان یا شیرجه‌روسانان (نام علمی: Gaviiformes) راسته‌ای از پرندگان آبزی، در اندازه‌های بزرگ یا متوسط، با منقار نوک‌تیز هستند که پاهایشان برای شیرجه زدن مناسب است. اعضای این راسته در بسیاری بخش‌های آمریکای شمالی، ایسلند، و شمال اوراسیا یافت می‌شوند. تنها تیره ی باقی‌مانده از این راسته، غواصان نام دارد که شامل ۵ گونه می‌شود.

غواص سانان آنچنان برای شنای سریع و شکار در آب فرگشت یافته‌اند که راه رفتن بر روی سطح خشکی برایشان سخت است. پس از پنگوئن‌های ساکن جنوبگان، آن‌ها ماهرترین پرندگان شکارچی درون آب هستند. آن‌ها توانایی تغییر حالت شناور بودن خود در زیر آب را با جابجایی پرها، کنترل هوای درون کیسه‌های هوایی، و کم و زیاد کردن هوای درون شش‌ها دارند.
اندازه غواص‌ها میان ۵۳ تا ۹ سانتی‌متر است و وزنشان از ۱ تا ۲٫۴ کیلوگرم (در غواص گلوسرخ) تا ۶٫۴–۴٫۴ کیلوگرم (در غواص نوک‌زرد) تغییر می‌کند. جنس ماده اندکی از جنس نر کوچک‌تر است.
پرنده‌های بالغ همهٔ گونه‌های این راسته دارای زیر بدن و شکمی به رنگ سفید هستند بخش‌های بالایی بدن در غواص‌ها نوک‌زرد و شمالگان سیاه دارای نقطه‌هایی سفید بر پشت و بال‌ها است. غواص گلوقرمز رنگ قهوه‌ای دودی با نقطه‌های روشن ریز است. همهٔ گونه‌ها دارای خط‌های سفید و موازی با هم بر روی گردن هستند. در زمستان، بخش‌های بالایی بدن در بالغ‌ها و نابالغ‌ها خاکستری با نشان‌های روشن می‌شوند. جوجه‌های تازه به دنیا آمده نیز به رنگ قهوه‌ای یا خاکستری تیره تا سیاه هستند.

تهدیدها و چالش‌ها:

۱. تهدیدهای زیستگاهی:
تخریب و خشک شدن دریاچه‌ها، تالاب‌ها و آبگیرهای طبیعی
آلودگی منابع آبی با فاضلاب، نفت و مواد شیمیایی
کاهش کیفیت آب و کاهش شفافیت لازم برای شکار زیر آب
تغییر کاربری اراضی حاشیه تالاب‌ها و دریاچه‌ها

۲. تهدیدهای انسانی مستقیم:
شکار غیرقانونی برای گوشت یا تاکسیدرمی
گرفتار شدن در تورهای ماهیگیری و تجهیزات صیادی
مزاحمت انسانی در فصل زادآوری (قایق‌رانی، شنا، گردشگری بی‌رویه)

۳. تهدیدهای ناشی از فعالیت‌های صنعتی و کشاورزی:
ورود سموم و کودهای شیمیایی به آب‌ها
نشت مواد نفتی از کشتی‌ها و قایق‌ها
ساخت و ساز در حاشیه زیستگاه‌های آبی

۴. تهدیدهای اقلیمی و طبیعی:
تغییرات اقلیمی و کاهش سطح آب در زیستگاه‌ها
یخ‌زدگی زودرس یا دیرهنگام در مناطق شمالی
طوفان‌ها و نوسانات شدید دما در زمان زادآوری

۵. تهدیدهای زیستی:
کاهش منابع غذایی (ماهی و بی‌مهرگان آبی)
شکار توسط پرندگان شکاری یا پستانداران گوشت‌خوار
دشواری در پرواز و راه رفتن که فرار از خطر را محدود می‌کند

۶. چالش‌های حفاظتی و مدیریتی:
نبود برنامه‌های حفاظتی اختصاصی برای غواص‌سانان در برخی مناطق
کمبود داده‌های دقیق درباره جمعیت و پراکنش این پرندگان
کاهش آگاهی عمومی نسبت به نقش آن‌ها در اکوسیستم‌های آبی

نظرات

غواص‌سانان

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

غواص‌سانان

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

لک‌لک سیاه

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
لک‌لک سیاه
توضیحات
لک‌لک سیاه (نام علمی: Ciconia nigra) پرنده‌ای‌ست به طول ۹۵ سانتیمتر، دارای پر و بال سیاه براق با جلای زرشکی و سبز و سطح شکمی سفید. منقار، دور چشم و پاهای این پرنده سرخ رنگ است. لک‌لک سیاه پرنده‌ای است تک‌زی و دیر انس که به تنهائی یا دسته جمعی مهاجرت می‌کند.

این پرنده، ۹۷ سانتیمتر طول دارد. آبزی است و به واسطهٔ سر، گردن و پشت سیاهش، کاملاً از حاجی لک‌لک‌ها متمایز است. منقار و پاهایش بلند و قرمزرنگ است. در پرندهٔ جوان، منقار و پاها سبزرنگ است. زیر تنه کاملاً سفید، سر و پشتش سیاه با جلای بنفش سبز و چشمانش قهوه‌ای‌رنگ است. نر و ماده همشکل‌اند. عمدتاً از ماهی و گاهی از حشرات، ملخ‌ها، سمندرها و نیز از جوندگان و پستانداران کوچک، مارها و مارمولک‌ها تغذیه می‌کند.
این پرنده در نواحی آب‌های شور و شیرین، رودخانه‌های کم‌عمق با ساحل شنی، کانال‌ها، جزایر، اراضی سیلاب‌گیر و نواحی پر درخت کنار دریاچه‌ها به سر برده و معمولاً روی درختان آشیانه می‌سازد. در ایران، به تعداد کم و مهاجر و در مناطق جنوبی کرمان و فارس و نیز در مناطق شمال غرب، به صورت گروه‌های کوچک مهاجر دیده می‌شود. حضور این گونه در منطقه حفاظت شده ارس سیستان در شهرستان کلات خراسان رضوی و همچنین در دشت سوسن شهرستان ایذه ، در کنار سواحل کارون واقع در روستای ده‌شیخ ثبت شده است.
توجه به وضیعت و مناطق زیستی و محل‌های تولید مثل این پرنده، اهمیت بسزایی در بقای آن دارد.
صدای این پرنده در مقایسه با لک‌لک سفید، با وسعت بیشتری همراه است و شبیه «چی –ای- چی – ای» یا «چی- چو –هو- جی – جی» شنیده می‌شود.

تهدیدها و چالش‌ها:

۱. تهدیدهای زیستگاهی:
تخریب و خشک شدن تالاب‌ها، رودخانه‌ها و اراضی سیلاب‌گیر
کاهش سطح آب در زیستگاه‌های طبیعی به‌دلیل تغییرات اقلیمی و سدسازی
آلودگی منابع آبی با فاضلاب و پساب‌های صنعتی و کشاورزی
تخریب پوشش گیاهی حاشیه رودخانه‌ها و دریاچه‌ها
قطع درختان محل آشیانه‌سازی

۲. تهدیدهای انسانی مستقیم:
شکار غیرقانونی پرندگان بالغ و جوجه‌ها
جمع‌آوری تخم‌ها از آشیانه‌ها توسط افراد محلی
مزاحمت انسانی در زمان زادآوری و استراحت پرنده‌ها

۳. تهدیدهای ناشی از فعالیت‌های کشاورزی و صنعتی:
استفاده گسترده از سموم و کودهای شیمیایی در مزارع اطراف زیستگاه
آتش‌زدن نیزارها و حاشیه تالاب‌ها
تبدیل اراضی حاشیه آب‌ها به زمین کشاورزی و سکونتگاه انسانی

۴. تهدیدهای طبیعی و زیستی:
کاهش منابع غذایی (ماهی، دوزیستان و جوندگان کوچک)
رقابت غذایی با سایر پرندگان آبزی
تغییرات اقلیمی و نوسانات فصلی شدید در سطح آب

۵. چالش‌های حفاظتی و مدیریتی:
کمبود برنامه‌های حفاظتی اختصاصی برای این گونه
نبود نظارت کافی در زیستگاه‌های پراکنده و مرزی
فقدان آگاهی عمومی درباره اهمیت اکولوژیک این پرنده

نظرات

لک‌لک سیاه

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

لک‌لک سیاه

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

میش مرغ

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
میش مرغ
توضیحات
میش‌مُرغ، با (نام علمی: Otis tarda)، (به کردی: چێرگ çirgan)، پرنده‌ای از از راسته میش‌مرغ‌سانان و خانوادهٔ میش‌مرغ‌ها (Otididae) است. این پرنده در دشت‌های وسیع بی‌درخت، زمین‌های گندم دیم، کشتزارهای پهناور حبوبات و یونجه و علفزارها زندگی می‌کند.

میش‌مرغ با جثه بزرگ و بال‌های کشیده خود، سنگین‌ترین پرنده قادر به پرواز جهان شناخته می‌شود.
این پرنده دارای گردنی کشیده، بال‌ها و منقاری پهن است.
پاها بلند و قوی بوده و به سه انگشت ختم می‌شود که به خوبی برای دویدن سازگار شده‌اند.
رنگ پرهای پشت حنایی روشن با خطوط قهوه‌ای و سیاه بوده و در قسمت شکمی کاملاً سفید رنگ است. ترکیب رنگ و نقش پر و بال میش مرغ، استتار کم نظیری با محیط زندگی فراهم می‌آورد.
فاصله دو سر بال پرنده نر بالغ می‌تواند تا دو و نیم متر برسد.
طول بدن در نرها یک متر و وزن آنها تا ۱۵ کیلوگرم می‌رسد.
طول بدن ماده‌ها ۷۰تا۸۰ سانتی‌متر با وزن ۵ تا ۸کیلوگرم است.
نر و ماده این پرنده شبیه به هم هستند ولی نرها جثه بزرگتری دارند.
میش مرغ نر بالغ نوار بلوطی رنگی در زیر گردن دارد و پرهای سبیل مانندی متشکل از موپرهای سفید در دو طرف منقار آن دیده می‌شود.
میش‌مرغ در طبیعت ۱۵ تا ۲۰ سال عمر می‌کند.
میش‌مرغ‌ها پرندگانی منزوی هستند و از انسان دوری می‌کنند. در صورت احساس خطر در میان پوشش گیاهی خرامیده و مخفی می‌شوند و یا به سمت نقاط مرتفع رفته و از آنجا به دیده‌بانی می‌پردازد و تنها اگر ناچار شوند با قدرت و پروازی سنگین از محل دور می‌شوند.
به طور کلی میش‌مرغ‌ها راه رفتن را به پرواز کردن ترجیح می‌دهند.
این پرنده مناطق خلوت و آرام را ترجیح می‌دهد، بنابراین از مناطقی که اختلالات انسانی به‌طور منظم در آنها وجود دارد اجتناب می‌کند.
دارای چشم‌هایی تیزبین بوده و از فاصله دور خطر را تشخیص می‌دهد.
پرواز در فاصله بین ۳۰تا ۱۰۰متری از سطح زمین و به صورت منظم انجام می‌پذیرد.
میش‌مرغﻫﺎ پرندگانی اجتماعی هستند و نرها و ماده‌ها در دسته‌های چندتایی جداگانه زندگی می‌کنند. در پاییز و زمستان گروه‌های نر و ماده به هم ملحق می‌شوند تا یافتن غذا آسان‌تر باشد.
پرندگان بی سر و صدایی هستند مگر این که یکباره دچار استرس شوند که در این صورت صدایی از حفره بینی ایجاد می‌کنند.
میش‌مرغ پرنده‌ای همه‌چیزخوار است.
در پاییز و زمستان رژیم گیاه‌خواری غالب بوده، بیشتر شامل ساقه گیاهان، دانه غلات، جوانه‌های مرتعی و یونجه است.
رژیم غذایی در بهار و تابستان به گوشت‌خواری تمایل بیشتری دارد و از حشرات و لاروهای آنها، قورباغه‌ها، مارمولک‌ها و انواع جوندگان تغذیه می‌کند.
هم‌اکنون دشت «سوتاو» مهم‌ترین زیستگاه پرنده میش‌مرغ در کشور است. این مکان به دلیل شرایط مطلوب و منحصربه‌فرد خود به مهم‌ترین زیستگاه زادآور پرنده نادر میش‌مرغ در ایران تبدیل شده‌است. دشت سوتاو یک پهنه تپه ماهوری به وسعت ۵۰۰۰ هکتار است که تماما زیر کشت گندم، جو و نخود دیم قرار دارد و در غرب روستای حمامیان از توابع شهرستان بوکان واقع شده است.

به دلیل اهمیت این زیستگاه، دشت سوتاو حمامیان طی مصوبه شماره ۳۴۳ شورای عالی محیط زیست مورخ ۱۳۹۰/۴/۵ به عنوان پناهگاه حیات وحش به مناطق تحت مدیریت سازمان حفاظت محیط زیست پیوسته است.
سایر محدوده‌های زیست این پرنده شامل دشت «ینگجه»و «آلبلاغ»، دشت «قازلیان »و دشت «سه‌کانیان» در شهرستان بوکان آذربایجان غربی و کوهپایه‌های توله‌که در «بیگ اویسی» و «کوچک سفلی» واقع در شمال شهرستان سقز در استان کردستان است.
این پرنده طی سال‌های گذشته به دلیل محدود شدن زیستگاه‌های طبیعی و اختلال در مناطق زیست و تخم‌گذاری آن مانند شکار غیرقانونی، حضور سگ‌های گله و ولگرد، کشاورزی مکانیزه، سموم کشاورزی، آتش زدن زمین‌های کشاورزی، تبدیل اراضی دیم به آبی، برداشت تخم توسط افراد ناآگاه، تغییر الگوی کشت، احداث معادن و بزرگراه‌ها و تبدیل اراضی کشاورزی به ویلا و خانه باغ در معرض تهدید انقراض قرار گرفته‌است. میش‌مرغ یک پرنده نادر در جهان به‌شمار می‌رود که در حال حاضر در فهرست سرخ اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت قرار گرفته‌است.
در سال ۱۳۷۲ شانزده قطعه میش‌مرغ در شهرستان اسدآباد همدان وجود داشته است و به گفته کارشناسان اداره کل حفاظت محیط زیست استان همدان از اواسط دهه ۸۰ خورشیدی دیگر هیچ میش‌مرغی در این استان دیده نشده‌است؛ همچنین تا اوایل دهه ۹۰ خورشیدی در دشت اوباتو (هه‌وه‌تو) و زرینه هم میش‌مرغ‌ها زندگی می‌کردند ) ولی گزارش‌ها نشان می‌دهند که این گونه در این منطقه دچار انقراض محلی شده و اکنون در ایران، میش‌مرغ تنها در شهرستان بوکان و بخش‌های شمالی شهرستان سقز در استان کردستان وجود دارد.

تهدیدها و چالش ها:
۱. تهدیدهای زیستگاهی:
تخریب و تکه‌تکه شدن زیستگاه‌های طبیعی
محدود شدن مناطق زادآوری و تخم‌گذاری
تبدیل دشت‌های طبیعی به زمین‌های کشاورزی
تبدیل اراضی دیم به آبی
تغییر الگوی کشت و استفاده گسترده از ماشین‌آلات کشاورزی
احداث جاده‌ها، بزرگراه‌ها و معادن در مناطق زیست میش‌مرغ
تبدیل اراضی کشاورزی به ویلا و خانه‌باغ

۲. تهدیدهای انسانی مستقیم:
شکار غیرقانونی پرندگان بالغ
برداشت تخم‌ها توسط افراد ناآگاه
حضور مداوم انسان در زیستگاه‌ها و ایجاد مزاحمت
آتش‌زدن زمین‌های کشاورزی پس از برداشت محصول

۳. تهدیدهای غیرمستقیم انسانی:
استفاده از سموم و آفت‌کش‌های کشاورزی
کاهش منابع غذایی طبیعی به‌دلیل فعالیت‌های انسانی

۴. تهدیدهای ناشی از حیوانات اهلی و ولگرد:
حضور سگ‌های گله و سگ‌های ولگرد که تخم‌ها و جوجه‌ها را نابود می‌کنند

۵. چالش‌های حفاظتی و مدیریتی:
کمبود نیرو و امکانات حفاظتی در زیستگاه‌ها
نبود آگاهی کافی میان جوامع محلی درباره اهمیت حفاظت از میش‌مرغ
ضعف در اجرای قوانین و نظارت بر شکار غیرقانونی

۶. چالش‌های زیستی و طبیعی:
جمعیت بسیار کم و پراکنده (کاهش تنوع ژنتیکی)
نرخ پایین زادآوری و بقاء جوجه‌ها
حساسیت بالا به استرس و حضور انسان

۷. وضعیت حفاظتی:
قرار داشتن در فهرست سرخ اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN)
انقراض محلی در بسیاری از زیستگاه‌های سابق ایران (همدان، زرینه، اوباتو و...)

نظرات

میش مرغ

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

میش مرغ

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

زنگوله‌بال

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
زنگوله بال
توضیحات
زنگوله‌بال (نام علمی: Tetrax tetrax) پرنده‌ای بزرگ از خانوادهٔ هوبرگان و تنها گونهٔ پرندگان زنگوله‌بال است. زیستگاه این پرندگان مرکز و جنوب اروپا تا غرب و مرکز آسیا است. پرندگان اروپای جنوبی اغلب ساکن هستند ولی دیگر گروه‌ها در زمستان به سرزمین‌های جنوبی‌تر مهاجرت می‌کنند. جمعیت زنگوله‌بال‌ها به دلیل نابودی محدودهٔ زیستی و تولید مثلی آن‌ها رو به کاهش است و در وضعیت نزدیک به تهدید نسل قرار گرفته‌اند.

زنگوله‌بال ۴۵ سانتی‌متر طول داشته و گشودگی بال‌هایش به ۹۰ سانتی‌متر می‌رسد. پرهای قسمت بالایی بدن پرندهٔ نر بالغ و آماده به جفت‌گیری قهوه‌ای و پرهای شکمیش سفید رنگ بوده و سری خاکستری با نوار گردنی‌ای سیاه رنگ با حاشیه‌های سفید دارد. پرندهٔ ماده و نر ناآماده برای جفت‌گیری این نقوش گردنی را ندارند و پرهای بخش پایینی بدن پرندگان ماده تیره‌تر از نرهاست. پرندگان نابالغ نیز از نظر ظاهری شبیه به زنگوله‌بال‌های ماده هستند.
زنگوله‌بال‌ها به ویژه در زمستان به صورت گروهی زندگی می‌کنند. زیستگاه آنها دشت‌های سرسبز و کشتزارهای دست‌نخورده با پوشش گیاهی بلند و مناسب برای پنهان شدن است. این پرنده کند رو بوده و به هنگام احساس خطر به جای پرواز کردن شروع به دویدن می‌کند.
زنگوله‌بال همه‌چیزخوار است و از دانه‌ها، حشرات، جوندگان و خزندگان تغذیه می‌کند.

چالش ها و تهدیدها:
تخریب زیستگاه‌های طبیعی و کشتزارهای دست‌نخورده
کاهش پوشش گیاهی مناسب برای پنهان شدن
شکار غیرمجاز و فشار انسانی
وابستگی به زیستگاه‌های خاص و محدود
کندرو بودن و ناتوانی در فرار سریع از خطرات
کاهش منابع غذایی طبیعی به‌دلیل سم‌پاشی یا کشاورزی صنعتی
آلودگی زیست‌محیطی

نظرات

زنگوله‌بال

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

زنگوله‌بال

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

هوبره

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
هوبره
توضیحات
هوبَره‌ایان (Otididae) تیره‌ای از راستهٔ میش‌مرغ‌سانان است که پرندگانی خشکی‌زی با جثهٔ متوسط تا بسیار بزرگ‌اند و پاها و گردن بلند و منقار قوی و کوتاه دارند. حتی وقتی احساس خطر می‌کند، ترجیح می‌دهد روی زمین بدود. اگر در هنگام پرواز با خطر حملهٔ یک پرندهٔ شکاری روبه‌رو شود، مدفوع چسبناک خود را مانند بمب به سمت پرندهٔ شکاری پرتاب می‌کند. این بمب طبیعی که بسیار چسبناک است، پر و بال مهاجم را به هم می‌چسباند. از همین رو به پرندهٔ بمب‌انداز معروف است.

علاوه بر پارک توران، منطقه حفاظت شده زیستگاه هوبره در ایران شامل پناهگاه حیات وحش بوروئیه در شهرستان خاتم، واقع در جنوب استان یزد و مرکز شهر هرات است. از دهه ۸۰، مرکز تحقیقاتی قره تپه هرات به عنوان مهم‌ترین مرکز تحقیقاتی و پرورش این گونه نادر در خاورمیانه فعالیت می‌کند. هوبره نیز به عنوان نماد شهر هرات و استان یزد شناخته می‌شود.
این پرنده در پناهگاه حیات وحش هامون در استان سیستان و بلوچستان نیز یافت می شود. و در زبان محلی به آن چَرز می‌گویند.
هوبره از پرندگان مهاجر و در حال انقراض است که مورد حمایت بین‌المللی قرار دارد و شکار آن ممنوع است. زیستگاه این پرنده، دشت‌های باز و وسیع منطقه است و توسط شکارچیان غیرقانونی شکار می‌شوند. هوبره مشتری‌هایی در کشورهای عربی حوزه خلیج فارس دارد. شکارچیان این پرندگان را شکار می‌کنند و به کشورهای عربی می‌فروشند. به دلیل در خطر انقراض بودن این پرنده، شکار غیرقانونی آن در ایران ۵۰۰ میلیون تومان جریمه نقدی دارد.
ChatGPT said:

تهدیدها و چالش‌ها:
شکار غیرقانونی و تجارت غیرمجاز به کشورهای عربی حوزه خلیج فارس
تقاضای بالا برای شکار هوبره در کشورهای عربی
ضعف در کنترل و نظارت بر مناطق حفاظت‌شده
کافی نبودن امکانات و نیرو برای حفاظت از زیستگاه‌ها
تخریب و کاهش زیستگاه‌های طبیعی به دلیل فعالیت‌های انسانی
توسعه نامتوازن و تجاوز به مناطق دشت‌های باز (زیستگاه اصلی هوبره)
کمبود آگاهی عمومی در مورد ارزش اکولوژیکی و حفاظتی هوبره
تهدیدات اقلیمی و تغییرات آب‌وهوایی مؤثر بر مهاجرت و بقا
فشارهای اقتصادی محلی که منجر به شکار به‌عنوان منبع درآمد می‌شود
نیاز به ارتقای زیرساخت‌های حفاظتی و تحقیقاتی در مراکز مانند قره‌تپه
محدودیت منابع مالی و پشتیبانی برای ادامه فعالیت‌های حفاظتی و تحقیقاتی

نظرات

هوبره

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

هوبره

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

موش کانگورویی

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
موش کانگرویی
توضیحات
موش کانگورویی (نام علمی: Microdipodops) (نام پارسی این موش در فرهنگ دهخدا، کلاوو است) نام یک سرده از تیره دیگرموشان است.

جونده ای است با طول (ارتفاع) ۵ سانتیمتر که قرابت نزدیکی با خانواده سنجابها دارند. رنگ آنها از خاکستری روشن به قرمز متغیر است. عادت به ذخیره کردن غذا دارند. از ساقه گیاهان، دانه‌ها و قارچهای گوشتی تغذیه می‌کنند. برای انتقال مواد غذایی آنها را داخل دهان می‌گذارند. به آب زیادی نیاز ندارند زیرا که بدن آب مورد نیاز را از اکسید کردن چربی‌ها و هیدراته کردن اکسیژن هوا به دست می‌آورد. هنگام وحشت به پاهای عقبی فشار آورده و با این عمل می‌تواند در هر ثانیه ۵متر بدود و فرار کند. دم او به عنوان فرمان عمل می‌کند و در حین پرش موش تا ۹۰ درجه می‌چرخد. این موش‌ها شبگرد هستند. دشمنان آنها کفتارهایی هستند که به سوراخ مخفیگاه آنها وارد می‌شوند، روباه‌های صحرایی و روباه‌های طوسی که می‌توانند موشها را روی زمین شکار کنند. مارها و جغدها نیز آنها را شکار می‌کنند تا از بافتهای بدن آنها آب به دست آورند.

گونه‌ها:

موش کانگورویی کمرنگ - Microdipodops pallidus
موش کانگورویی تیره - Microdipodops megacephalus

نظرات

موش کانگورویی

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

موش کانگورویی

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

قوچ و میش لارستان

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
نام های دیگر : قوچ لارستان
توضیحات
شاخ‌های قوچ لارستان شبیه قوچ اوریال، تقریباً به موازات گردن انحناء دارند. جلوی شاخ پهن و با زوایای تیز است. میش‌ها نیز دارای شاخ کوتاهی هستند. در ناحیه پایین گردن و سینه موهای سیاه و کوتاهی مشاهده می‌شود. لکه‌ سفید زینی‌ شکل در ناحیه کمر وجود دارد. قوچ لارستان از کوچک‌ترین قوچ‌های جهان به شمار می‌رود و وزن نر بالغ آن بیش از ۳۵ کیلوگرم نیست.

این گونه از پستانداران ایران در منطقه‌ لارستان فارس زندگی می‌کند. عده‌ای محدوده‌ پراکندگی این قوچ را مناطقی از استان‌های فارس، بوشهر، هرمزگان، کرمان و بلوچستان می‌دانند. در حال حاضر منطقه‌ حفاظت‌شده‌ هرمود فارس و گنو از شناخته‌شده‌ترین زیست‌گاه‌های قوچ لارستان هستند.
روزگردند ولی اغلب در صبح زود و عصر چرا می‌کنند و در ساعات بین روز به استراحت و نشخوار می‌پردازند به صورت گروهی زندگی می‌کنند و معمولاً میش‌ها، بره‌ها و نرهای جوان باهم و جدا از گله‌های مسن‌تر مشاهده می‌شوند؛ نرها از ۳ تا ۴ سالگی از گله‌های ماده‌ها و بره‌ها جدا می‌شوند و در گروه‌های جداگانه‌ای زندگی می‌کنند؛ به طور معمول، گله‌ها در طول فصل جفت‌گیری مخلوط می‌شوند و بعد از آن قوچ‌ها گله‌های ماده‌ها و جوان‌های نابالغ را ترک می‌کنند.
جفت‌گیری در مناطق گرمسیر از اوایل پاییز و در مناطق سردسیر در اواخر پاییز صورت می‌گیرد و میش‌ها ترجیح می‌دهند با قوچی که شاخ‌های بلندتری دارد جفت‌گیری کنند؛ دوره بارداری حدود ۱۶۵ روز است و معمولاً یک تا دو بره می‌زایند؛ بره‌ها در یک ونیم سالگی بالغ می‌شوند.
غذا: از علوفه و بوته‌ها و برگ درختان تغذیه می‌کند؛
زیستگاه : دشت های تپه ماهوری

نظرات

قوچ و میش لارستان

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

قوچ و میش لارستان

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

زیباموش زاگرسی

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
نام های دیگر : زیباموش زاگرسی، همستر دم‌دراز زاگرسی، همستر موش‌واره ایرانی
توضیحات
زیباموش زاگرسی یا همستر دم‌دراز زاگرسی (نام علمی: Calomyscus bailwardi) یا همستر موش‌واره ایرانی گونه‌ای جونده است که در سرده همسترهای موش‌وار قرار دارد. جنوب ایران و ارتفاعات کوه‌های زاگرس زیستگاه همستر موش‌واره زاگرسی است.

گونه همستر دم دراز زاگرسی دمی دراز دارد و شباهت آن به موش صحرایی بیشتر از شباهتش به هامستر است (آن را حد واسط موش و هامستر می‌دانند). غالباً موهای انتهای دم مانند جبربیل‌ها منگوله‌دار است. رنگ موهای پشتی، شنی متمایل به صورتی تیره است. زیر بدن، دست و پا و زیر دم سفید است.
طول سر و بدن ۷۰ تا ۹۲ میلی‌متر، طول دم ۸۲ تا ۱۰۰ میلی‌متر، طول کف پای عقب ۲۰ تا ۲۳ میلی‌متر، طول گوش ۱۹ تا ۲۶ میلی‌متر و وزن ۱۰ تا ۲۴ گرم است. جثه كوچک، گوش‌های بلند و دم دراز منگوله‌داری دارد. پوزه پهن نبوده و گرد است. چشم‌های درشتی دارد. پاهای عقب ظریف و دارای ۵ انگشت است. کف پاها به استثنای قسمتی از پاشنه که موهای سفید دارد، برهنه است. رنگ موهای پشت بدن حنایی مایل به نارنجی بوده و روی کمر به دلیل وجود موهای پراکنده سیاه رنگ، تیره‌تر به نظر می‌رسد. سطح شکمی بدن تا زیر گونه‌ها و زیر چشم‌ها یکدست سفید و حدفاصل رنگ پشت و زیر بدن کاملا مشخص است. گوش‌های خیلی بلند، برهنه و قهوه‌ای کمرنگ دارد که موهای خیلی پراکنده‌ای روی آن دیده می‌شود. لکه سفید رنگ کوچکی بالای قائده لبه جلویی گوش‌ها وجود دارد. روی دست و پا سفید و سطح شکمی دم سفید خالص و روی دم به رنگ پشت بدن است.
گونه هامستر دم دراز زاگرسی در تابستان شب‌گرد است ولی در پاییز و زمستان روزها هم دیده می‌شود. بیشتر به صورت اجتماعی زندگی می‌کند. در همه فصول سال حتی در شب‌های بسیار سرد و طوفانی نیز فعال است.
لانه همستر دم دراز زاگرسی: لانه‌ها بیشتر در شکاف صخره‌ها و زیر تخته سنگ‌ها ساخته می‌شود. معمولا بقایای مواد غذایی در اطراف لانه دیده می‌شود.
تغذیه همستر دم دراز زاگرسی: از مواد گیاهی مانند دانه، برگ و گل و مواد حیوانی مانند حشرات تغذیه می‌کند.
تولید مثل همستر دم دراز اگرسی: جفت‌گیری در اوایل بهار صورت می‌گیرد، ماده لانه‌ای از الیاف گیاهی و گاهی مخلوط با پشم گوسفند را در بین صخره‌ها می‌سازد و ۳ تا ۵ بچه می‌زاید، بچه‌ها در زمان تولید کور و بی مو هستند. چشم‌ها پس از ۱۳ روز باز می‌شوند. تعداد زایمان ۱ تا ۲ بار در سال است.
کوهستان‌های مرتفع و صخره‌های متلاشی شده واقع در مناطق بیابانی و استپی زیستگاه گونه هامستر دم دراز زاگرسی است. از مناطق مرطوب دوری می‌کند. تاکنون حضور این گونه از رشته کوه زاگرس در استان‌های کردستان، ایلام، لرستان، فارس، غرب اصفهان، شمال خوزستان، کرمان و هرمزگان گزارش شده است. از فراوانی به نسبت مناسبی برخوردار است.
گونه هامستر دم دراز زاگرسی به دلیل پراکندگی نسبتاً وسیع و زیستگاه‌های کمتر آسیب دیده، در فهرست سرخ IUCN در طبقه کمترین نگرانی (LC) قرار دارد.

تهدیدهای انسانی:
تخریب زیستگاه بر اثر جاده‌سازی و معدن‌کاوی
تغییر کاربری اراضی و چرای بیش از حد دام
استفاده از سموم و آتش‌سوزی‌های انسانی

تهدیدهای طبیعی:
شکار توسط مارها و پرندگان شکاری
رقابت با سایر جوندگان

تهدیدهای اقلیمی و ژنتیکی:
تغییرات اقلیمی و خشکسالی
کاهش تنوع ژنتیکی و فرسایش خاک

نظرات

زیباموش زاگرسی

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

زیباموش زاگرسی

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

وُل ایرانی

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
ول ایرانی
توضیحات
وُل ایرانی نوعی ول از خانوادهٔ همسترهای دم‌کوتاه در راستهٔ جونده است. این جانور تنها در ایران یافت می‌شود.

گونه ول ایرانی شباهت زیادی به ول اجتماعی دارد. از خانواده ول‎ها در ایران و راسته جوندگان است. رنگ پشت نخودی مایل به زیتونی است، پهلوها روشن‌تر و زیر بدن سفید چرک یا شیری.
طول سر و بدن ۱۰۰ تا ۱۰۷ میلی‌متر، طول دم ۳۴ تا ۳۹ میلی‌متر، طول کف پای عقب ۱۸ تا ۱۹ میلی‌متر، طول گوش ۲۷ تا ۲۹ میلی‌متر و وزن حدود ۳۰۰ گرم است. شباهت زیادی به ول اجتماعی دارد. رنگ پشت بدن نخودی مایل به زیتونی، پهلوها روشن‌تر و زیر بدن سفید چرک است.
گونه ول ایرانی برای نخستین بار از یک باغ در اطراف شیراز و در ارتفاع حدود ۱,۷۰۰ متری از سطح دریا گزارش شده است.
اطلاعات بسیار کمی از وضعیت پراکندگی، بوم شناسی و تهدیدات احتمالی تاثیرگذار بر بقای گونه ول ایرانی وجود دارد. به همین دلیل در فهرست سرخ IUCN در طبقه کمبود اطلاعات (DD) قرار دارد.

نظرات

وُل ایرانی

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

وُل ایرانی

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

سنجاب ایرانی

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
نام های دیگر : سنجاب قفقازی
توضیحات
سنجاب ایرانی یا سنجاب قفقازی (نام علمی: Sciurus anomalus) نوعی سنجاب درختی است که در جنگل‌های پهن‌برگ غرب آسیا، قفقاز، آناتولی، زاگرس و مدیترانه شرقی زندگی می‌کند.

سنجاب ایرانی جانوری کوچک است و ۳۲ تا ۳۶ سانتی‌متر طول دارد که شامل دمی با طول ۱۳ تا ۱۸ سانتی‌متر نیز می‌شود. وزن این سنجاب بین ۲۵۰ تا ۴۱۰ گرم است. پنجه‌ها در مقایسه با سایر سنجاب‌های درختی، کوچک می‌باشد. این جانور روزگرد است و معمولاً به تنهایی زندگی کرده و شکاف‌های درختان با ارتفاع ۵ تا ۱۴ متر را به عنوان لانه انتخاب می‌کند.
موهای پشتی آن خاکستری متمایل به قهوه‌ای است و زیر بدن جانور زرد رنگ می‌باشد. موی سر و پشت دم قرمز حنایی است. سر و دم قرمزرنگ سنجاب ایرانی مشخصه‌ای است که این پستاندار را از دیگر سنجاب‌های موجود در ایران متمایز می‌سازد با این حال هرچه از جنگل‌های شمال زاگرس به سمت جنوب آن پیش می‌رویم رنگ این جانور به رنگ نخودی نزدیک می‌گردد.
جفت‌گیری ممکن است در هر زمانی از سال انجام گیرد اما به‌طور معمول در فصل بهار یا پاییز انجام می‌شود. پس از حدود ۴۰ روز دو تا هفت نوزاد کور و بی‌مو متولد شده و پس از ۵ یا ۶ ماه بالغ می‌شوند.طول عمر در اسارت حدود ۱۵ سال است.
این جانور از دانه، میوه، جوانه، برگ، پوست درختان، و احتمالاً از تخم و جوجه پرندگان تغذیه می‌کند و برای فصل زمستان مقدار زیادی مواد غذایی و به خصوص دانه بلوط و پسته کوهی را در سوراخ‌های زمین، زیر ریشه، یا سوراخ درختان مخفی می‌کند که این کار، کمک فراوانی به رشد و تجدید حیات جنگل‌های بلوط می‌نماید. میزان این مواد ذخیره شده گاهی به ۶ کیلوگرم می‌رسد.
جمعیت این جانور پراکندگی وسیعی دارد و معمولاً در جنگل‌هایی تا ارتفاع ۲۰۰۰ متر از سطح دریا قابل مشاهده است. این سنجاب یکی از دو سنجابی است که حضورشان در جزایر دریای مدیترانه ثبت شده است. زیستگاه این حیوان شامل کشورهای ایران، ارمنستان، آذربایجان، گرجستان، یونان، عراق، اسراییل، اردن، لبنان، سوریه و ترکیه می‌شود.
تا کنون سه زیرگونه از این سنجاب شناسایی شده‌اند که عبارت اند از:
S. a. anomalus در ترکیه و قفقاز
S. a. pallescens در ترکیه و ایران
S. a. syriacus در سوریه، لبنان، اسرائیل و اردن

سنجاب ایرانی در ایران بومی غرب کشور است و در مناطق جنگلی زاگرس از سردشت آذربایجان غربی تا مناطق چهارمحال، لرستان، کهگیلویه و فارس دیده می‌شود.
مهم‌ترین زیستگاه سنجاب ایرانی در ایران، جنگل‌های بلوط سردشت در آذربایجان غربی است. در عین حال بیشترین میزان شکار و قاچاق این جانور به منظور فروش آن به عنوان حیوان خانگی نیز در این منطقه صورت می‌پذیرد که همین امر باعث تهدید وضعیت بقای سنجاب ایرانی در کشور شده است. گذشته از آن بسیاری از این جانوران در هنگام و به‌دلیل حمل و نقل نادرست تلف می‌شوند که خود موجب افزایش نگرانی‌ها در این باره شده است.
دیگر عاملی که حیات سنجاب ایرانی را تهدید می‌کند تخریب زیستگاه‌های آن در ایران است. اسکان عشایر و روستائیان دامدار مناطق غربی در جنگل‌های بلوط این منطقه سبب شده تا آن‌ها برای تغذیهٔ دام‌های خود اقدام به بریدن شاخه‌های درختان بلوط نمایند که همین امر موجب خشکیدن درختان بلوط و در نتیجه از دست رفتن منبع غذایی اصلی سنجاب‌های این منطقه شده که خود تهدیدی جدی برای حیات سنجاب ایرانی به‌شمار می‌رود.

تهدیدها و چالش‌ها:
شکار و قاچاق برای فروش به‌عنوان حیوان خانگی
مرگ در اثر حمل و نقل نادرست
تخریب زیستگاه‌های طبیعی
قطع شاخه‌های درختان بلوط توسط عشایر و دامداران
کاهش منابع غذایی اصلی (دانه‌ها و میوه‌های بلوط و پسته کوهی)

نظرات

سنجاب ایرانی

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

سنجاب ایرانی

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

سمندر لرستانی

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
نام های دیگر : سمندر کوهستانی لرستان، سمندر خالدار قیصری، سمندر قیصر، سمندر خالدار، حاجی باریک آو
توضیحات
سمندر لرستانی گونه‌ای سمندر بسیار رنگی است که در جنوب رشته کوه‌های زاگرس در منطقه زیستگاه ووژن آب و چندین زیستگاه دیگر زندگی می‌کند. مطابق مصوبه شورای عالی محیط زیست ایران به علت در خطر انقراض بودن نسل این دوزیست، خرید و فروش و حمل آن ممنوع بوده و فرد خاطی جریمه و بازداشت می‌شود.

سمندر کوهستانی لرستان دارای بدنی به طول ۱۴ سانتیمتر است و پوست آن در قسمت پشتی قهوه‌ای رنگ با خال‌ها یا نوارهایی زرد یا نارنجی بوده که ظاهری زیبا به این دوزیست بومی ایران بخشیده‌است. از مشخصه‌های آن‌ها آبشش‌های بزرگ است. سمندر لرستانی اگر چه در آب‌های سرد زیست می‌نماید اما نسبت به گرما نیز مقاومت بیشتری در مقایسه با دیگر سمندرها از خود نشان می‌دهد. سمندر کوهستانی لرستان نخستین بار در سال ۱۹۳۸ توسط کایسر (قیصر) از شمال منطقه شهبازان استان لرستان یافت شد.
این‌گونه به عنوان یک گونه بومی منحصراً در مرزهای جنوبی استان لرستان و شمال استان خوزستان یافت می‌شود. در منطقه کرکی از توابع شهرستان پل دختر در چشمه‌ها ورودهای کوچک و آب شیرین این منطقه نیز تعدادی از این جانور زندگی می‌کنند. این‌گونه در زیستگاه‌های زمینی شامل درختزارهای باز پسته و بلوط زندگی می‌کنند. از جمله این زیست‌گاه‌ها می‌توان به زیست‌گاه‌های وژناب، بلالا، لفت، کرسر و کول سرمال اشاره کرد.
سمندر لرستانی از حشره‌ها، تخم و لارو آن‌ها، کرم خاکی و بندپایان کوچک تغذیه می‌کند.
چنین تخمین زده می‌شود که کل جمعیت بالغ سمندر کوهستانی لرستان کمتر از ۱۰۰۰ عدد باشد. رنگ‌بندی متفاوت و زیبایی این جانور سبب شده تا سودجویان به منظور فروش آن با قیمتی بالا در بازارهای آسیایی و اروپایی اقدام به صید بی‌رویهٔ این دوزیست کرده و آن را در خطر انقراض نسل جدی قرار دهند. مردم محلی نیز که آن را به جای سمندر، «مارمولک رنگی» می‌نامند، سالیانه تعداد زیادی از آن‌ها را برای فروش در جشن‌های سال نو شکار می‌کنند. به باور عده‌ای از کارشناسان محیط زیست، کاهش علاقه مردم به خرید ماهی قرمز نیز باعث افزایش خرید سمندر لرستانی و تهدید نسل آن شده‌است.زیرا برخی قاچاقچیان با زنده‌گیری این جانور، اقدام به فروش آن در ایام عید می‌کنند.
سمندر لرستانی یکی از زیباترین گونه‌های سمندر جهان در منطقه زاگرس ایران می‌باشد و فقط در کشور ایران و در منطقه شهبازان لرستان وجود دارد، این‌گونه در حال به انقراض رفتن می‌باشد. به گفته کارشناسان، ایران هنوز نمی‌تواند خود برای حفظ این سمندر اقداماتی مؤثر انجام دهد و کشورهای اروپایی از هم‌اکنون برای پرورش سمندر لرستان سرمایه‌گذاری قابل‌توجهی در لابراتوارهای و دانشگاه‌ها می‌کنند. کشور آلمان هزینه تحقیقاتی چندین صد میلیون دلاری را روی گونه سمندر لرستانی (اندمیک ایران) برای تکثیر در اختیار آزمایشگاه‌های دانشگاه‌های مختلف آلمان گذاشته‌است. حالا تعداد این «مارمولک رنگی» به‌قدری کم شده که ممکن است مردم خرم‌آباد و درود دیگر هیچ‌گاه آن را روی سنگ‌ها یا کنار آبشارها نبینند، دیگر هم‌اکنون کار بجایی رسیده‌است که به‌سختی می‌شود به حفظ حیات «سمندر لرستان» امیدوار بود.

تهدیدها و چالش ها:
جمعیت کم و محدود: کل جمعیت بالغ کمتر از ۱۰۰۰ عدد تخمین زده می‌شود.
صید بی‌رویه برای تجارت غیرقانونی: زیبایی رنگ‌بندی، سبب شده سودجویان آن را به قیمت بالا در بازارهای آسیایی و اروپایی بفروشند.
صید محلی برای جشن‌ها: مردم محلی به نام «مارمولک رنگی» سالیانه تعداد زیادی را شکار می‌کنند.
افزایش تقاضای جایگزین ماهی قرمز: کاهش علاقه مردم به خرید ماهی قرمز باعث افزایش خرید سمندر لرستانی می‌شود.
قاچاق و سرمایه‌گذاری خارجی: کشورهای اروپایی (به ویژه آلمان) برای تکثیر و پرورش آن در آزمایشگاه‌ها سرمایه‌گذاری می‌کنند.
ضعف اقدامات حفاظتی داخلی: ایران تاکنون نتوانسته اقدامات مؤثر برای حفظ گونه انجام دهد.
آسیب‌پذیری زیست‌گاه: زیستگاه‌های طبیعی شامل چشمه‌ها، درختزارهای باز پسته و بلوط در معرض تهدید هستند.
خطر انقراض قریب‌الوقوع: کاهش شدید تعداد این گونه، احتمال مشاهده آن در طبیعت را به حداقل رسانده است.

نظرات

سمندر لرستانی

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

سمندر لرستانی

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

افعی شاخدار ایرانی

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
نام های دیگر : مار شاخ دار ایرانی
توضیحات
مار شاخدار ایرانی Pseudocerastes persicus یکی از مارهای سمی خطرناک و از اعضای خانواده افعی‌هاست. این افعی افزون بر ایران در کشورهای عراق، پاکستان، افغانستان و عمان نیز گزارش شده و در ایران در مناطق شنی، صخره‌ای و بوته‌زارهای استان یزد، خراسان، کرمان، سیستان و بلوچستان، اصفهان، فارس، سمنان، مرکزی، خوزستان، زنجان، تهران، قم و هرمزگان و بوشهر و قشم حضور دارد.

افعی شاخدار ایرانی پوزه ای کوتاه، سر پهن و گردنی مشخص دارد. فلس های روی سر کوچک و تیغه دار هستند. دمی کوتاه دارد و برآمدگی هایی شاخ مانند متشکل از چندین فلس در بالای چشم ها دیده می شود.
این افعی دارای رنگ آمیزی متناسب با محیط اطراف خود است و به سختی می توان آن را در لا به لای سنگ ها و روی صخره ها تشخیص داد و بیشتر با دورنگ استتار دیده می‌شوند، در مناطق کویر مرکزی ایران و زیستگاههای گرم و خشک بیشتر افعی‌های شاخدار کرم یا خاکی رنگ هستند و در مناطق کوهستانی و نیمه جنگلی مانند کوهپایه های البرز و زاگرس به رنگ خاکستری یا خاکستری مایل به قهوه‌ای با لکه های تقریبا چهارگوش پیوسته به هم در دو سوی شکم است. دم در انتها تیره‌تر می‌شود.
برخلاف تصور همگان که میپندارند مارهای شاخدار بسیار بزرگ و درازایی بیش از ۲ یا ۳ متر دارند، طول افعی شاخدار ایرانی معمولاً حدود ۷۰ تا ۱۰۰ سانتی متر است وخیلی کم تا ۱۲۰ سانتی متر می رسد.
مقاومت باکتری‌های بیماری‌زا به آنتی‌بیوتیک‌ها یکی از مشکلات مهم بهداشت عمومی در جهان است. با کشف و مصرف آنتی‌بیوتیک‌های جدید، برخی از باکتری‌های بیماری‌زا به تدریج نسبت به آن‌ها مقاوم می‌شوند. شناسایی مولکول‌های موثر در درمان بیماری‌ها از منایع مختلف زیستی مانند گیاهان و جانوران سمی مثل مارها مورد توجه قرار گرفته است.
پژوهشهای تازه نشان می‌دهد با جداسازی، خالص‌سازی و شناسایی مولکول‌های سم افعی شاخدار ایرانی می‌توان در آینده دارویی برای مبارزه با باکتری‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک و داروی درمان سرطان ساخت.
پژوهشگران در این زمینه بیان کردند که زهر افعی شاخدار ایرانی بیش‌تر بر باکتری‌های باسیلوس سوبتلیس، استافیلوکوکوس اورئوس موثر است ولی باکتری اشرشیا کلی را در غلظت‌های بالاتر از بین می‌برد. بروز این اتفاق ممکن است به دلیل تفاوت ساختاری و ترکیبات دیواره گونه‌های مختلف باکتری باشد. همچنین ممکن است ماده موثر در مهار باکتری اشرشیا کلی به مقدار بسیار کم در زهر افعی شاخدار وجود داشته باشد.
همچنین دستاوردهای این پژوهش نشان داد که غلظت‌های مختلف سم افعی شاخدار با ایجاد آپوپتوز یا مرگ برنامه‌ریزی‌شده سبب از بین رفتن سلول‌های سرطانی کبد
می‌شود.

چالش‌ها و تهدیدها:
تخریب و از بین رفتن زیستگاه‌ها
شکار و کشتار توسط انسان‌ها
تغییرات اقلیمی و خشکسالی
ترس و سوء تفاهم مردم نسبت به آن
کاهش منابع غذایی
آلودگی محیط زیست
خطر بیماری‌ها و انگل‌ها

نظرات

افعی شاخدار ایرانی

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

افعی شاخدار ایرانی

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

فیلتر

نوع محتوا
جاذبه‌های طبیعی ایران
زیرعنوان
پاک کردن فیلترها