گروه: جاذبه‌های طبیعی ایران

هر نفسی طعم مرگ را خواهد چشید

جنگل‌های لرستان

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
جنگل‌های لرستان
توضیحات
حدود ۱ میلیون و ۲۰۰ هزار هکتار از مساحت استان لرستان پوشیده از جنگل است که این جنگل‌های حوزه رویشی زاگرس از با ارزش‌ترین ذخایر جنگلی جهان است. مهم‌ترین گونه گیاهی در جنگل‌های لرستان بلوط است که این درختان نقش فوق‌العاده اکولوژیستی دارند و منابع مهمی برای حفظ آب و خاک محسوب می‌شوند.

جنگل‌های لرستان از سال ۱۳۸۸ دچار بیماری و خسارت شده‌اند که بخشی از این بیماری متوجه عوامل انسانی و بخشی نیز به دلیل عوامل بیولوژیکی است و تا کنون تحقیقاتی در این زمینه انجام نشده‌است.
تغییر اقلیم و وجود پدیده گرد و غبار، افزایش درجه حرارت، تغییر بارش‌ها از برف به باران و عدم تعادل در پراکنش بارندگی‌ها موجب تشدید خشکسالی و نابودی بلوط لرستان شده‌است.
به رغم تلاش‌های انجام شده، تاکنون درمان قطعی برای بیماری جنگل‌های بلوط لرستان یافت نشده و درمان‌های موقتی که به تأیید کارشناسان فائو رسیده برای جلوگیری از گسترش زوال بلوط در دستور کار قرار گرفته‌است. هم‌اکنون عملیات بهداشتی به منظور قطع درختان آلوده، عملیات پرورشی به منظور هرس و مقاوم‌سازی درختان و عملیات تولید و کاشت نهال‌های مقاوم در دستور کار قرار دارد. در بیماری فعلی درختان بلوط، نوعی سوسک با لانه گزینی در درخت بلوط موجب زوال وخشکیدگی آن می‌شود که تاکنون دلیل هجوم این سوسک‌ها به جنگل‌های بلوط شناسایی نشده‌است. این حشره تنها به درختان بلوط حمله‌ور می‌شود و کارشناسان دلایل متعددی از جمله گرد و غبار، خشکسالی و حتی اثرات ناشی از بمب‌های شیمیایی در زمان جنگ را از عوامل پیدایش و حمله این سوسک‌ها به جنگل‌های بلوط عنوان می‌کنند. ۷۰ درصد علل بیماری خشکسالی تشخیص داده شده‌است.
میزان مرگ درختان بلوط تنها در استان لرستان به ۸۰ هزار اصله رسیده و بیماری به سطح ۲/۱ میلیون هکتار از جنگل‌های منحصر به فرد زاگرس سرایت کرده ولی هنوز معلوم نیست دلیل این بیماری چیست. زوال بلوط همچنان در زاگرس جولان می‌دهد بی آنکه برای مقابله با این پدیده راهکاری جدی اندیشیده شده باشد. مطابق آخرین اطلاعات و ارزیابی‌ها یک چهارم جنگل‌های زاگرس دچار خشکیدگی شده‌اند.
بنا بر تحقیقات و آنالیزهای انجام شده توسط دانشگاه تهران، دمای هوای منطقه زاگرس ۳ درصد، سرعت وزش باد ۲۰ درصد و تبخیر تعرق ۶ درصد افزایش یافته و این در حالی است که میزان بارندگی در این منطقه ۶ درصد کاهش نشان می‌دهد. یکی از مهم‌ترین دلایل عنوان شده زوال بلوط زاگرس، مبنی بر مجموعه‌ای از عوامل بیماری زا و تنش‌های محیطی است. در گذشته این عوامل وجود نداشته اما در سال‌های اخر تنش‌های محیطی موجب فعال شدن برخی قارچ‌ها شده که این عوامل منجر بله بیماری زغالی شده که در این صورت قابلیت احیا درخت وجود ندارد. در مجموع تاکنون ۸۰ هزار اصله درخت قطع شده و این درختان به زغال تبدیل می‌شوند. زوال درختان و درختچه‌های بلوط زاگرس تنها معضل این منطقه نیست بلکه نمونه‌هایی از خشکی و زوال ارس، بنه، شم و زالزالک نیز گزارش شده که این گزارش‌ها زنگ خطری برای حفظ جنگل‌های زاگرس به شمار می‌رود.
در نقشه پهنه بندی مناطق آلوده استان، ۵۶۳ هزار هکتار جنگل بلوط از ۱۰ تا ۱۰۰ درصد دچار زوال شده‌است. از این میزان ۲۲ هزار و ۳۴۵ هکتار از ۲۵ تا ۱۰۰ درصد، ۲۸ هزار و ۸۵۴ هکتار ا ز ۵۰ تا ۷۵ درصد، ۱۹۵ هزار و ۸۵۹ هکتار از ۲۵ تا ۵۰ درصد و مابقی جنگل‌ها کمتر از ۲۵ درصد دچار پدیده زوال شده‌است. بیشترین میزان خشکیدگی در جنگل‌های شهرهای پلدختر و کوهدشت مشاهده می‌شود. سازمان جنگل‌ها و مراتع کشور از سه دستورالعمل، استفاده از گونه‌های مقاوم، نهالکاری و قطع درختان بیمار را به استان‌های دچار این پدیده پیشنهاد کرده که این فعالیت‌ها در استان لرستان نیز در دست اقدام است.

تهدیدها و چالش‌ها:

تغییر اقلیم و افزایش دما
کاهش بارندگی و تشدید خشکسالی
تبدیل بارش برف به باران و برهم خوردن تعادل بارندگی‌ها
قطع گسترده درختان آلوده و نابودی پوشش جنگلی
خطر زوال گونه‌های دیگر مانند ارس، بنه، شم و زالزالک
گسترش زوال به بیش از یک‌چهارم جنگل‌های زاگرس
نبود راهکارهای اساسی و برنامه‌ریزی بلندمدت برای احیای جنگل‌ها

نظرات

جنگل‌های لرستان

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

جنگل‌های لرستان

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

تالاب استیل

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
تالاب استیل
توضیحات
تالاب استیل تالابی است که در ۷ کیلومتری شهر آستارا و در حاشیه جاده آستارا به تالش قرار دارد. این تالاب یکی از مناطق نمونه گردشگری و توریستی شهر آستارا به‌شمار می‌رود.طبق تعریف بومی ها استیل لفظ محلی و طالشی خوانده شدۀ واژۀ استخر است. طالشان به استخر استِل یا استیل (گویش مرکزی و شمالی: رضوانشهر، تالش، آستارا، لنکران و ...) یا استلخ (گویش جنوبی: فومن، شفت و رودبار و ...) می گویند.

اهمیت اکو توریستی تالاب استیل از جهت نزدیکی به جاده، تنوع چشم‌اندازهای طبیعی همچون کوهستان، جنگل و مزارع و کشتزارهای اطراف دو چندان می‌شود. ضلع‌غربی تالاب، پوشیده از جنگل و پوشش‌های سبز گیاهی است و در ضلع شرقی آن درختان توسکای شناور منظره بسیار جالب توجهی را بوجود آورده است که در بهار و تابستان استراحتگاه مسافران بوده و از نظر گردشگری یکی از جاذبه‌های مهم تلقی می‌شود.
تالاب استیل ۱۳۸ هکتار وسعت دارد و از مکان‌های گردشگرپذیر استان گیلان است. این تالاب یکی از مهمترین قطب‌های گردشگری در شهر آستارا است که افزون بر کارکردهای زیستی و طبیعی از جنبه‌های اقتصادی- اجتماعی نیز بسیار مهم است. قرار گرفتن این تالاب در بین جاده و کوه اسپینه و همسایگی با هتل بین‌المللی از جاذبه‌های توریستی استان گیلان است و سالانه تالاب استیل پذیرای هزاران پرنده مهاجر و جوجه‌آوری این پرندگان در این تالاب است.
از ویژگی‌های مهم این تالاب وجود ماهیان مشهوری مانند کپور و اردک ماهی است همچنین این تالاب طبیعی جایگاه پرندگان کمیاب بوده که برای زاد و ولد از اروپای مرکزی، ماورای خزر و مناطق قطبی به این منطقه مهاجرت می‌کنند که مهم‌ترین آن چینگیر نوک‌سرخ است.
وجود درختان توسکا در این تالاب، جلوه‌ای دیدنی به آن بخشیده است. از ویژگی‌های تالاب استیل آستارا این است که درختان این تالاب به علت اینکه ریشه آن‌ها در آب قرار دارد، همواره در پهنای تالاب جابه‌جا می‌شوند و حرکت می‌کنند. به همین علت، تالاب استیل به تالاب درختان شناور هم معروف است.
از سال ۱۳۸۴ تالاب استیل به عنوان یکی از پنج منطقه نمونه گردشگری استان گیلان شناخته شده است؛ ولی معضل تالاب استیل به مانند بسیاری دیگر از تالاب‌های موجود در داخل استان گیلان و کشور به مانند تالاب انزلی و تالاب کیاکلایه کم‌آبی می‌باشد که در مورد تالاب استیل استفاده بی‌رویه از آب این زیستگاه طبیعی برای آبیاری شالیزارهای منطقه آستارا مشکل مهم و اساسی به‌شمار می‌رود.
در پاییز ۱۳۹۳ اداره کل حفاظت محیط زیست استان گیلان اعلام کرد که: بارش بی‌سابقه باران، وسعت تالاب استیل را به مساحت واقعی سه دههٔ گذشته رسانید.


تهدیدها و چالش‌ها:
کم‌آبی و کاهش سطح آب تالاب
استفاده بی‌رویه از آب تالاب برای آبیاری شالیزارهای اطراف
فشار گردشگری و حضور زیاد مسافران در اطراف تالاب
تغییرات کاربری اراضی و توسعه شهری در مجاورت تالاب
تهدید زیستگاه پرندگان مهاجر و کمیاب
آسیب به درختان شناور توسکا و پوشش گیاهی تالاب
نوسانات طبیعی و انسانی در کیفیت و کمیت آب تالاب

نظرات

تالاب استیل

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

تالاب استیل

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

دریاچه تمی

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
نام های دیگر: دریاچه شط تمی
توضیحات
دریاچه تِمی در جوار کوه کینو در منطقه‌ کوهستانی بین استان چهارمحال و بختیاری و خوزستان قرار گرفته‌است.‌ این دریاچه از ذوب برف کوه‌های اطراف و به‌ویژه کوه کینو پرآب می‌شود. تمی در گویش بختیاری به مکانی صاف و هموار که در جایی بلند قرار گرفته، گفته می‌شود.

آب دریاچه تمی از سیلاب‌های بهاری و ذوب برف‌های کوه‌های اطراف دریاچه که دارای یخچال‌های دایمی و در سراسر سال پوشیده از برف و یخ است تأمین می‌شود و به سبب موقعیت خاص جغرافیایی آب این دریاچه فاقد جریان است. دریاچه شط تمی در واقع یک دریاچه بسته و فاقد هرگونه آبزی است. مراتع، چمن زارها و پوشش گیاهی خاص وسیعی که در اطراف این دریاچه از دشت موز تا دشت تمی گسترده شده محل مناسبی برای اردو زدن عشایر هنگام کوچ بزرگ خود از گرمسیر واقع در جلگه خوزستان به سمت اشترانکوه، قالی کوه و زردکوه بختیاری و محل ییلاقی بسیار خوبی برای عشایر بختیاری است. دریاچه تمی از دو قسمت اصلی و تقریباً بیضی شکل در شمال فلات به طول حدود چهارهزار متر و عرض یک هزارمتر و دریاچه فصلی مثلثی شکل در جنوب تشکیل شده‌است و دو دریاچه با تنگه‌ای با عرض حدود ۲۰۰متر به یکدیگر متصل می‌باشند
نزدیکترین مسیر به دریاچه مسیریست که در استان چهارمحال و بختیاری وجود دارد؛مسیر در جاده بازفت به مسجد سلیمان دو راهی لپت جدا میشود و بعد از عبور از لپت نزدیک به لیروک لرستان میشود و بعد از ان پیاده روی شروع میشود که نسبت به دو مسیر از استانهای لرستان و خوزستان نزدیکترین مسیر را دارد. برای دسترسی به دریاچه از مسیر الیگودرز، بزنوید، دستگرد، پز، لیروک (در کنار رودخانه زلقی) استفاده می‌شود که از دستگرد به بعد مسیر راه پیاده‌رو می‌باشد؛ ولی در آینده با آماده شدن جاده الیگودرز، لیروک از این مسیر کوتاه‌تر شده می‌توان استفاده نمود و قسمت بسیاری از راه را می‌توان با خودرو طی کرد
تنها مسیر دسترسی به این دریاچه از سمت شهرستان دزفول از مسیر سالن کوه در دهستان دره کاید می‌باشد که این جاده نیز درحد مسیر شکافی توسط جهاد کشاورزی انجام شده و ناهموار، صعب العبور، برفگیر و دارای شیب‌های تند است به طوریکه فقط با خودروهای کمک دار و با سرعت پایین می‌توان از این جاده عبور کرد، گفتنی است مسیر دزفول تا امام زاده احمد فداله حدود ۱۵۵ کیلومتر است و پس از آن باید حدود یک روز را کوهپیمایی و دره پیمایی نمود تا به دریاچه تمی در دهستان دره‌کاید رسید.

نظرات

دریاچه تمی

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

دریاچه تمی

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

دریاچه اوان

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
دریاچه اوان
توضیحات
دریاچه اُوان در استان قزوین و در منطقه معروف الموت در جوار روستاهای اوان و وربن قرار دارد. دریاچه اوان ۸۹اُمین اثر طبیعی است که توسط سازمان میراث فرهنگی در ۲۰ بهمن ۱۳۸۹ در فهرست میراث طبیعی ایران قرار گرفت.

دریاچه زیبای اُوان در نیمه شمالی الموت، در دامنه کوه خشچال، در فاصله ۷۵ کیلومتری قزوین و در میان چهار روستای اوان، وربن، زواردشت و زرآباد شهر قزوین قرار دارد.
این دریاچه که بیش از هفتاد هزار متر مربع مساحت دارد، در ارتفاع هزار و هشتصد و پانزده متری از سطح دریا واقع شده است. طول آن در طویل‌ترین قسمت ۳۲۵ متر و عرض آن ۲۷۵ متر می‌باشد.
تنها از آب چشمه‌های کوچک زیرزمینی موجود در بستر دریاچه تغذیه می‌شود و بخش ناچیزی از آن هنگام بارندگی تأمین می‌شود اما به صورت سطحی و خیلی کم. عمیق‌ترین بخش آن که توسط یک تیم غواصی در ۱۸ مرداد ماه سال ۹۲ با استفاده از دو دستگاه دایو کامپیوتر سوانتو اندازه‌گیری شده است ۶٫۸ متر با دمای آب ۲۳ درجه سانتیگراد و میدان دید در زیر آب کمتر از یک متر می‌باشد که در جنوب شرقی آن واقع شده است البته برخی از مردم محلی عمق‌های متفاوتی را برای این دریاچه عنوان نموده‌اند که تیم غواصی چنین چیزی را تأیید نکرد. بستر دریاچه مملو از لجن و رسوبات ته‌نشین شده می‌باشد که حالت چسبندگی بسیاری دارد. از سرریز آب دریاچه نیز رود کوچکی تشکیل می‌شود که آب آن مورد استفاده کشاورزان روستاهای کوشک و آیین است. در تابستان این دریاچه محل ماهی‌گیری، آب‌تنی و قایق‌رانی و در پاییز، مأمن پرندگان مهاجر مانند قو، غاز، مرغابی و در زمستان با توجه به برودت هوا و یخ زدن سطح آن قابل اسکی سواری است.
دریاچهٔ اُوان احتمالاً ۵۰۰ سال پیش بر اثر لغزش به وجود آمده که این لغزش در حال حاضر غیرفعال است. اعتقادی وجود دارد مبنی بر اینکه این دریاچه بازماندهٔ دریاچه بزرگی در قدیم است.
غیر از گونه‌های درختی دست‌کاشت نظیر بید، چنار، تبریزی، سیب، آلبالو، گیلاس، سنجد، فندق و گردو، گیاهان علفی مانند گون، کنگر، شیرین‌بیان و گونه‌های مختلف دیگر از خانواده گرامینه و لگومینیوزه هم در حوزه آبخیز وربن وجود دارند. از گیاهان داخل دریاچه هم می‌توان به نی‌بن در آب و گیاهان غوطه ور خوشاب و چنگال آبی اشاره کرد که محیط مناسبی را برای پرورش ماهیانی چون اردک ماهی به وجود می‌آورند.


تهدیدها و چالش‌ها:
کاهش تغذیه طبیعی دریاچه و وابستگی به چشمه‌های زیرزمینی
رسوب‌گذاری و ته‌نشین شدن لجن در بستر دریاچه
تغییر کاربری اراضی اطراف و کشاورزی وابسته به سرریز دریاچه
آلودگی ناشی از فعالیت‌های انسانی (آب‌تنی، قایق‌رانی، ماهی‌گیری)
فشار بر زیستگاه پرندگان مهاجر
تهدید به کاهش سطح آب در تابستان و خشکی احتمالی

نظرات

دریاچه اوان

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

دریاچه اوان

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

جنگل گلوبردکان

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
جنگل گلوبردکان
توضیحات
جنگل گلوبردکان یکی از مناطق گردشگری واقع در بخش ریز در شهرستان جم استان بوشهر است که بیش از دو قرن قدمت دارد. در زبان محلی نام این جنگل گیلی وَردِکان می‌باشد که در زبان لری، گیلی به معنای گلو، وَرد (برد) به معنای سنگ و کان هم به معنای پرتگاه و دیواره است. و در کل به معنای گلوگاه دیواره سنگی می‌باشد.

جنگل گلوبردکان با چشم‌انداز زیبای درختان سایه‌گستر، همجواری با کوهستان، رود تقریباً دائمی و پوشش گیاهی و گونه‌های زیستی همواره در طول سال میزبان گردشگران و دوست‌داران محیط‌زیست و حتی گردشگران خارجی است. این جنگل با بیش از ۵۰ گونهٔ گیاهی، نفس شهرستان جم در استان بوشهر محسوب می‌شود.
جنگل گلوبردکان زیست‌بومی وسیع با تنوع گستردهٔ گیاهی و جانوری، مکانی بکر برای انواع تحقیقات زیستی به‌شمار می‌رود. جنگل گلوبردکان با بیش از چهل گونه پرنده مهاجر که شناسایی شده‌اند - مانند شاهین آمور، کورکور بال سیاه، عقاب طلایی، عقاب دوبرادر و… - همچنین کفتار راه‌راه (در حال انقراض)، پلنگ، کله بز و چند گونه دیگر، از جنگل‌های چشمگیر ایران محسوب می‌شود.
آتش‌سوزی‌های عمدی و سهوی، تخریب توسط انسان، دخالت‌های ناسنجیده در طبیعت بخش ریز، تغییر کاربری، آلودگی‌های ایجاد شده در این منطقه و کم‌آبی از تهدیدات اصلی این جنگل بشمار می‌رود. این جنگل در حال حاضر جنگل‌بان ندارد و هر تابستان بخشی از آن طعمه آتش‌سوزی می‌شود. حفر چاه‌های عمیق توسط شرکت‌های مختلف و استفاده بی‌رویه از سفره‌های آب زیرزمینی از دیگر تهدیدات این جنگل است.

ChatGPT said:

تهدیدها و چالش‌ها:
آتش‌سوزی‌های عمدی و سهوی
تخریب زیستگاه توسط انسان
دخالت‌های ناسنجیده در طبیعت
تغییر کاربری زمین
آلودگی محیط‌زیست
کم‌آبی و استفاده بی‌رویه از منابع آب
فقدان جنگل‌بان و نظارت حفاظتی
حفر چاه‌های عمیق توسط شرکت‌ها

نظرات

جنگل گلوبردکان

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

جنگل گلوبردکان

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

پازن

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
پازن
توضیحات
پاژَن (نام علمی: Capra aegagrus aegagrus) نام یک زیرگونه از گونه بز کوهی است. پاژن‌ها در بالارفتن از صخره‌های صعب‌العبور مهارت شگفت‌انگیزی دارند. به همین سبب، به آن‌ها سلطان صخره‌ها نام داده‌اند. پاژن‌های نر، که کَل نامیده می‌شوند، شاخ‌های بلند شمشیر مانند و ریش‌سیاه رنگ دارند. پازن‌ها در مناطق کوهستانی و صخره‌ای (تا ارتفاعات ۴ هزار متری) زندگی می‌کنند. آن‌ها در پاکستان، افغانستان، ترکمنستان، ترکیه، یونان و قفقاز دیده می‌شوند و در ایران، در تمام نقاط به جز مناطق کویری مرکزی پراکنده‌اند

طول بدن پازن ۱۲۰ تا ۱۶۰ سانتی‌متر، طول دمش ۱۲ تا ۱۵ سانتی‌متر، ارتفاع بدنش ۶۵ تا ۹۵ سانتی‌متر، وزن نرها ۷۰ تا ۱۲۰ کیلوگرم و وزن ماده‌ها ۵۰ تا ۵۵ کیلوگرم است. پازن‌ها دارای جثه‌ای تنومند، دمی سیاه و پاهایی کوتاه دارد. نرها دارای ریش بلند و سیاه رنگ و نوار تیره‌ای روی پشت و شانه هستند که در ناحیهٔ سینه پهن می‌شود و به صورت طوق در می‌آید. رنگ بدن با بالارفتن سن تغییر می‌کند. جوان‌ها بدنی مایل به خاکستری دارند و بالغ‌ها در زمستان کرم رنگ هستند.
شاخ در پازن‌های نر و ماده متفاوت است. نرها که کَل نامیده می‌شوند، دارای شاخ‌های بلند و گره‌داری هستند که طول آن‌ها به ۱۵۰ سانتی‌متر می‌رسد. این شاخ‌های گره‌دار، بلند و زیبای کَل‌ها، که مانند شمشیر به طرف عقب بدن متمایل شده، به صورت نیم‌دایره است و سبب می‌شود اگر زمانی این جانوران از صخره پرت شوند، روی آن غلت بزنند و جان خود را نجات دهند. ماده‌ها نیز دارای شاخ‌هایی بسیار ساده و کوتاه هستند. همچنین شاخ‌ها وسیلهٔ دفاعی کل‌ها در هنگام جفت‌گیری هستند. در این فصل، نرها برای به دست آوردن ماده‌ها با هم به‌سختی جدال می‌کنند. ضرباتی که این حیوانات در هنگام جنگیدن با شاخ‌هایشان به هم می‌زنند، معمولاً در یک‌سوم ابتدایی از طول شاخ‌ها وارد می‌شود.
سن پازن‌های نر را می‌توان از روی شاخ آن‌ها تشخیص داد. هر سالی که از سن پازن‌ها بگذرد، بر طول شاخ و قطر آن افزوده می‌شود و بر اثر این رشد، روی شاخ‌ها برجستگی‌های مشخصی باقی می‌ماند که به آن‌ها «گره» می‌گویند. با شمردن این گره‌ها، می‌توان سن پازن‌ها را حدس زد. رشد شاخ در سال‌های اولیه زیاد است؛ ولی معمولاً از ۷ سالگی به بعد کم می‌شود. رشد این شاخ‌ها در زمستان تقریباً متوقف می‌شود؛ ولی گره‌ها رشد می‌کنند و بزرگ می‌شوند.
کَل‌ها و بزها با جثهٔ نسبتاً بزرگ، یکی از جانوران مورد علاقهٔ شکارچیان هستند؛ تا جایی که تعداد آن‌ها مانند بقیهٔ سم‌داران ایران، در حال کم شدن است. وابستگی پازن‌ها به صخره‌ها و مشخص بودن محل زیست محدود آن‌ها، باعث شده‌است شکارچیان به‌راحتی آن‌ها را پیدا و شکار کنند. هرچه پازن‌ها در مناطق صخره‌ای قادر به فرار و حرکت سریع هستند، در مناطق صاف، بی‌دفاع می‌شوند. برخی شکارچیان از این خصوصیت استفاده می‌کنند و با رَم دادن آن‌ها به دشت، به شکار این جانوران می‌پردازند. یکی دیگر از خصوصیات پازن‌ها، که باعث ازبین رفتن آن‌ها می‌شود، این است که هنگام فرار گاهی می‌ایستند و به پشت سر خود نگاه می‌کنند. این کار به شکارچیان فرصت خوبی می‌دهد تا آن‌ها را شکار کنند.
از آنجایی که کَل‌ها و بزها طعمه‌های بسیار مناسبی برای گوشت‌خواران به‌شمار می‌روند و اگر جمعیت آن‌ها کم شود، نسل گوشت‌خواران منقرض خواهد شد.
شاخ بز کوهی نماد قدرت و نیرو و باروری است. شاخ‌های گاو نر و بز کوهی در دنیای باستان نماد هلال ماه و کشتی نور بودند که در دریای شب سفر می‌کند. از آنجا که ماه را زمان‌های بسیار کهن با باران مرتبط می‌دانستند و خورشید در نظر آنان با خشکی و گرما ارتباط داشت، شاخ خمیده نماد باروری (حاصل خیزی) نیز بود. از این رو، گاهی فقط شاخ خمیده را بر ظرف نقاشی می‌کردند که «برکه‌ای از آب» را فراگرفته بود.

تهدیدها و چالش‌ها:
شکار غیرمجاز برای گوشت و شاخ
کاهش زیستگاه به‌دلیل گسترش انسان و دام
رقابت غذایی با دام‌های اهلی
کمبود منابع آب و چراگاه
آلودگی و تخریب محیط‌های کوهستانی
بیماری‌های مشترک بین دام و حیات‌وحش
کاهش جمعیت و خطر انقراض منطقه‌ای

نظرات

پازن

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

پازن

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

جنگل دشت برم

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
نام های دیگر : تفرجگاه میان‌کُتَل
توضیحات
جنگل دشت بَرم یا تفرجگاه میان‌کُتَل بزرگ‌ترین جنگل بلوط در ایران و خاورمیانه است که در بخش مرکزی شهرستان کازرون واقع شده و به‌عنوان بخشی از ذخیره‌گاه زیست‌کره ارژن و پریشان در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده است. محدودهٔ امن میان‌کتل به‌عنوان بخشی از این جنگل، عمده‌ترین زیستگاه گوزن زرد ایرانی و سایر گونه‌های کمیاب جانوری است. کاروانسرای میان‌کتل، تنها کاروانسرای سنگی ایران، در این جنگل قرار گرفته است.

جنگل دشت برم در دامنهٔ انتهایی‌ترین نقاط زاگرس در جنوب غربی ایران و در فاصلهٔ ۲۰ کیلومتری شرق شهر کازرون واقع شده است. حدود ۳۵ کیلومتر از جادهٔ کازرون به سمت دشت ارژن و شیراز از میان این جنگل عبور می‌کند که یکی از جاده‌های زیبای ایران به‌شمار می‌رود.
مساحت جنگل دشت برم حدود ۲۶۰۰۰ هکتار است و از این نظر، بزرگ‌ترین جنگل بلوط در ایران و خاورمیانه به‌شمار می‌رود. ارتفاع این جنگل از سطح دریا در بخش‌های مختلف بین ۱۵۰۰ تا ۲۴۰۰ متر متغیر است.
دشت برم دارای پوشش گیاهی قابل توجهی است و علاوه بر پوشش متراکم بلوط، گونه‌های جنگلی دیگری همچون بادام کوهی، کیالک، ارژن، زالزالک، کیکم، انجیر وحشی و تمشک را شامل می‌شود که نقش مهمی در تلطیف و اعتدال هوای مناطق جنوبی کشور داشته و به عنوان یک منطقهٔ حفاظت شده و ذخیره‌گاه زیست کره به شمار می‌رود وجود جنگل‌های انبوه از درختان بلوط به همراه گل‌های شقایق و نرگس در اواخر زمستان و فصل بهار و زمستان برفی در این منطقه آن را به تفرجگاهی محبوب تبدیل کرده است. بالا بودن تنوع زیستی در این جنگل موجب نمونه‌برداری‌های متعدد از گیاهان موجود در آن از سوی محققان داخلی و خارجی شده است.
محدودهٔ امن میان‌کتل به‌عنوان بخشی از جنگل دشت برم، بزرگ‌ترین زیستگاه گوزن زرد ایرانی است. در این محدوده گونه‌های جانوری کمیاب دیگری همچون آهو، قوچ، پلنگ، خرس، کبک، گراز، کل، بز، پازن، گرگ، کفتار، روباه قرمز، شغال، و سنجاب در این جنگل زندگی می‌کنند. از پرندگان شکاری این منطقه می توان به عقاب، شاهین، قرقی، کرکس، جغد و شاه‌بوف اشاره کرد. همچنین فلامینگو، قرقاول و بلبل نیز با تراکم بسیار بالایی در این منطقه یافت می‌شود. این جنگل در گذشته زیستگاه جانورانی مانند شیر ایرانی (آسیایی) بوده است.

نظرات

جنگل دشت برم

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

جنگل دشت برم

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

رود اترک

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
رود اترک
توضیحات
اترک (ترکمنی: Etrek)، رودی خروشان و سیل‌گیر است که از کوه‌های هزار مسجد در خراسان رضوی سرچشمه گرفته و در طول مسیر از دشت‌های قوچان، فاروج، شیروان و بجنورد گذشته و در ناحیه ترکمن صحرا استان گلستان، مرز ایران و ترکمنستان جاری می‌شود، پس از آن وارد خاک جمهوری ترکمنستان شده و به دریای کاسپین می‌ریزد.

اترک رودی خروشان و سیل‌گیر با بستر گلی است و با داشتن ۶۶۹ کیلومتر درازا، پنجمین رودخانهٔ بلند ایران و طولانی‌ترین رودخانهٔ ترکمنستان است. این رود حدود ۲۷٬۳۰۰ کیلومتر مربع را آبیاری (زهکشی) می‌کند، اما به جهت مصرف زیاد، آب آن فقط در مواقع سیل تا دریا ادامه می‌یابد.
پوشش گیاهی این حوزهٔ آبریز به‌صورت پوشش جنگلی نیمه متراکم و تُنُک از نوع درختچه با وسعت ۱۲٬۰۰۰ هکتار (۴٫۱٪ مساحت حوزه) و مرتع (۶۰٪ مساحت حوزه) است. زمین‌های زراعی منطقه بالغ بر ۱۴۷٬۵۲۱ هکتار است که ۷۴٪ آن را دیم و ۲۶٪ مابقی را آبی تشکیل می‌دهد. بقیهٔ زمین‌های حوزهٔ آبریز اترک را مناطق مسکونی، بایر، باتلاقی و شوره‌زار تشکیل می‌دهند.
رودخانه اترک با طولی حدود ۵۸۰ کیلومتر را می‌توان از لحاظ طبیعی و جغرافیای سیاسی به سه بخش زیر تقسیم‌بندی نمود. به‌طوری‌که رودخانه‌های کال ایمانی، اینچه، گرماب، خرتوت، سومبار، چندیر، نارلی آجی سو، قره یتیم، کال قره حجن (قره قچان)، کلوقرب (کوله قورپ)، نحیب (نجف)، آق بند و ماسن مهم‌ترین رودخانه‌های تغذیه‌کننده اترک می‌باشند. تقسیم‌بندی کلی رودخانه اترک به صورت زیر می‌باشد:

اترک داخلی:
رودخانه اترک داخلی به‌عنوان یکی از طولانی‌ترین رودهای ایران، از ارتفاعات نزدیک قوچان از کوه‌های هزار مسجد سرچشمه گرفته که پس از مشروب نمودن دشت‌های قوچان، فاروج، شیروان و بجنورد و ملحق شدن چند شاخهٔ مهم به آن از منطقهٔ رضاآباد می‌گذرد. اترک بالایی که مساحتی حدود ۶۲۱۳ کیلومتر مربع را شامل می‌شود و از منطقهٔ رضاآباد تا قازانقایه را اترک میانی می‌نامند که مساحت حوضه در این قسمت حدود ۱۶۴۱۶ کیلومتر مربع می‌باشد. این رودخانه پس از گذشتن از قازانقایه تا دشت‌های ساحلی دریای خزر به نام اترک سفلی معروف است که مساحت حوضه این قسمت حدود ۸۵۹۷ کیلومتر مربع می‌باشد، که درچات نیز رودخانه سومبار ترکمنستان به آن می‌پیوندد. این رودخانه پس از عبور از بخش اینچه‌برون به‌علت شیب کم زمین، در دشت پخش می‌شود که نتیجهٔ آن تشکیل دریاچه‌هایی نظیر آلاگل، آلماگل و تنگلی بوده که نهایتاً در خلیج حسنقلی (درصورت طغیان) به دریای خزر ملحق می‌شود.

اترک خارجی (رودخانه سومبار ترکمنستان):
سومبار: رود شوری است که از ارتفاعات کپه داغ در ترکمنستان سرچشمه گرفته و از سه شاخه ترکان و چندر و سمبار تشکیل شده است. در نزدیکی چات به اترک می‌پیوندد.

اترک مشترک: رودخانه اترک مشترک از ایستگاه هیدرومتری چات در مرز ایران و ترکمنستان شروع شده و به دریای خزر ختم می‌شود؛ آب این رودخانه بعد از عبور از بخش اینچه برون و تنگلی، در حوالی پاسگاه پل توسط سیستم تقسیم آب در دزبل، سهم آب دو کشور مجزا می‌شود که سهم آب ایران توسط کانال به دریاچه آلاگل و سپس به دریا می‌ریزد.
شیرین چای: از رباط و گیفان سرچشمه گرفته و در شرق باش‌قلعه به اترک می‌پیوندد.
حسن قلعه: از حسن قلعه سرچشمه گرفته و در شرق رضاآباد به اترک می‌پیوندد.

نظرات

رود اترک

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

رود اترک

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

تالاب آق‌گل

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
تالاب آق‌گل
توضیحات
تالاب آق‌گل یکی از تالاب‌های طبیعی و بزرگ‌ترین تالاب فصلی شهرستان ملایر است که در مرز استان‌های مرکزی و همدان قرار دارد. این تالاب در ۲۰ کیلومتری شمال شرقی شهر ملایر و یک کیلومتری جنوب شرقی شهر اسلام‌شهر آق‌گل از توابع ملایر واقع شده‌است. همچنین این تالاب در ۲۵ کیلومتری شمال غرب شهر خنداب قراردارد. تالاب آقگل ملایر در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است و جزء مناطق شکار ممنوع است

آب این تالاب از حوضه آبریز رودخانه قره‌چای در جنوب دشت کمیجان تأمین می‌شود و فصول آبگیری تالاب از اواخر آذر ماه آغاز و تا اواسط خرداد ماه هر سال پایان می‌پذیرد که البته با میزان بارندگی سالیانه ارتباط مستقیم دارد. منابع آبی آن نزولات آسمانی، ذوب برف ارتفاعات اطراف، نهرهای فصلی و چشمه‌های حاشیه‌ای و طغیان رودخانه قره‌چای است.
تالاب آق گل، تالابی فصلی و مستطیل شکل است. این منطقه محل گرد آمدن هرز آب‌های فصلی منطقه است که با توجه به بافت و ضخامت تشکیلات زمین‌شناسی آن قدمتی چهل‌هزارساله دارد.
وسعت تالاب در فصول پرآبی تا ۶۰۰ هکتار می‌رسد و با لحاظ کردن اطراف آن وسعت کلی تالاب، ۳ هزار هکتار می‌شود که ارتفاع آن از سطح دریا یک هزار و ۶۴۵ متر و با عمق متوسط یک تا ۹۰ سانتی‌متر است.
این تالاب یکی از زیستگاه‌های مهم پرندگان وحشی و کوچنده مانند فلامینگو، قو، غاز خاکستری، تنجه، اردک مرمری، اردک سرسبز، مرغ سقا، لک لک و حواصیل به حساب می‌آید.

نظرات

تالاب آق‌گل

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

تالاب آق‌گل

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

رودخانه دز

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
رودخانه دز
توضیحات
دز رودخانه‌ای است که از به هم پیوستن رودخانه‌های سزار و بختیاری در استان لرستان تشکیل می‌شود و پس از ورود به استان خوزستان به رود کارون می‌ریزد. رودخانه‌های سزار و بختیاری خود از قالیکوه و اشترانکوه سرچشمه می‌گیرند. رود دز بخشی از حوضۀ کارون بزرگ به شمار می‌رود.

این رودخانه در گذر زمان نام‌های مختلفی به خود دیده‌است. از نام این رود تا قبل از حضور مردمان ایلام اطلاعی در دست نیست، اما ایلامی‌ها که اولین قوم ساکن در این سرزمین بوده‌اند بنا به گفته پروفسور گیرشمن باستان‌شناس فرانسوی به این رودخانه «ایدیده» (idide) می‌گفتند که تا بعد از حمله اسکندر و حضور یونانی‌ها مورخین یونانی از این رود با نام «کوپرات» یا دز(یونانی: Κοπράτης) یاد کرده‌اند.
بر روی رودخانه دز، سدهای بزرگی ساخته شده یا در دست ساخت است؛ که ازجمله آن می‌توان به برنامه ساخت سد بختیاری در استان لرستان و نیز به سد دز (ششمین سد بزرگ جهان در زمان ساخت) در اندیمشک و چندین سد تنظیمی اشاره کرد.
در پشت سد دز در کرانه غربی دریاچه پلاژ و تاسیات تفریحی از زمان پهلوی دوم باقی مانده که همچنان مورد استفاده مردم طبیعت دوست و گردشگران قرار می‌گیرد. همچنین از این نقطه با قایق می‌توان به جزیره‌های کوچک و بزرگ در میان دریاچه رسید در قسمتی از مسیر رودخانه دز به‌دلیل دره‌ای بودن اشکفتهایی مشرف به رود دز کنده کاری شده که در گویش دزفولی به کَت (Kat) معروف می‌باشند. درگذشته اغلب برای فرار از گرمای طاقت فرسای تابستان مورد استفاده مردم بوده‌اند ولی امروزه محلی برای تفریح مردم می‌باشد.
هم چنین در مسیر رود آسیاب‌های آبی دزفول در چند نقطه وجود دارد که برای آرد کردن گندم در گذشته مورد استفاده بوده‌است. پیشینه تاریخی آسیاب‌های آبی دزفول در ارتباط با پل قدیم (دزفول) بوده که به دوره ساسانیان بازمی‌گردد اما عمده آثار موجود از آسیاب‌ها که در سه بخش از رودخانه موجود است به دوره تاریخی صفویه و قاجاریه بازمی‌گردد. این سازه‌ها از مصالحی چون قلوه سنگ رودخانه ایی، آجر و با ملات ساروج ساخته شده‌اند. شکل معماری آسیاب‌ها برگرفته از سبک معماری بومی شهرستان دزفول بوده و به صورت یک مجموعه به هم پیوسته ساخته شده و به هم مرتبط هستند. از دیگر کارهای مهندسی شده در مسیر رود دز می‌توان به قمش‌ها در دزفول نام برد که از راهرو و بستر و تونل‌های زیر زمینی برای انتقال آب رودخانه به زمین‌های زراعتی و همچنین شرب مردم در گذشته‌استفاده شده‌است.
چندین طرح برای انتقال آب از حوضه دز درحال بهره‌برداری یا درحال ساخت هستند. طرحهای انتقال آب از حوضه دز و دبی سالیانه آنها بنا بر اعلام سازمان آب و برق خوزستان (زیر مجموعه وزارت نیرو) به شرح زیر است. گفتنی است این آمار در معرض تغییرات هستند. از سوی دیگر برخی، آمارهای رسمی انتقال آب از حوضه کارون بزرگ (شامل رود دز) را نادرست و کمتر از انتقال آب واقعی می‌دانند.

تهدیدها و چالش‌ها:
کاهش آب به‌دلیل انتقال بین‌حوضه‌ای
خشک شدن بخش‌هایی از رود
افت سطح آب‌های زیرزمینی
آلودگی ناشی از فاضلاب و صنعت
تخریب زیست‌بوم و نابودی آبزیان
ساخت سدهای متعدد و تغییر جریان
کاهش آب کشاورزی و آسیب معیشت محلی

نظرات

رودخانه دز

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

رودخانه دز

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

رود سیروان

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
رود سیروان
توضیحات
سیروان مهم‌ترین و معروفترین رودخانۀ ناحیۀ اورامانات (هورامان) در استان کرمانشاه است که سرچشمه آن در دو استان کرمانشاه و کردستان می باشد، مسیر نسبتاً طولانی و پرپیچ‌وخمی دارد. این رودخانه در بخش غربی و شمال غربی اورامانات هورامان قرار گرفته‌است و منطقه هورامان را به دو بخش تقسیم نموده‌است.

رود سیروان یکی از مهم‌ترین و پرآب‌ترین رودخانه‌های غرب ایران است که در نهایت به رود دیاله در عراق می‌پیوندد. اگرچه سرچشمه‌های اولیه این رود از ارتفاعات استان کردستان، از جمله نواحی سنندج و مریوان آغاز می‌شود، اما بخش عمده‌ی مسیر و شکل‌گیری اصلی آن در محدوده شهرستان پاوه و منطقه اورامانات در استان کرمانشاه صورت می‌گیرد. به‌همین دلیل، رود سیروان از دیرباز به‌عنوان یکی از عناصر طبیعی وابسته به سرزمین پاوه شناخته شده است.
شهرستان پاوه با داشتن کوه‌هایی مانند شاهو، آتشگاه و تخت، دارای صدها چشمه‌ طبیعی، رودخانه‌ و سرشاخه‌های فرعی است که مستقیماً به رود سیروان می‌پیوندند. از جمله این منابع می‌توان به کانی بل در نوسود، رودخانه‌ی بانه‌وره، رودخانه دزاور، و ده‌ها چشمه دیگر در باینگان، نودشه، روستاهای دشه، شمشیر، زردویی و ... اشاره کرد. رود سیروان در واقع از دل کوهستان‌های پاوه می‌گذرد و دره‌ها، باغات، مزارع و زندگی مردمان این منطقه را سیراب می‌سازد.
با توجه به اینکه مسیر اصلی، جریان پرقدرت، و جلوه‌های طبیعی رود سیروان عمدتاً در محدوده پاوه شکل می‌گیرد، بسیاری از مردم بومی آن را رودخانه‌ی اصلی اورامانات و متعلق به پاوه می‌دانند. این رود نه‌تنها بخشی از جغرافیای طبیعی منطقه، بلکه نمادی از هویت فرهنگی، تاریخی و زیست‌محیطی مردم این ناحیه به‌شمار می‌رود.
سیروان را آب سیروان نیز می‌نامند. آب سیروان از به هم پیوستن دو رودخانه قشلاق و گاوه‌رود پدید می‌آید. سیروان پس از طی مسیری در میان درۀ کوه‌های کوچک‌خرمال، شاهو و سالان وارد کردستان عراق شده و به دریاچه سد دربندیخان می‌ریزد.
در عراق، این رود پس از خروج از ناحیه کرد نشین خانقین و جلولا نام رود دیاله به خود می‌گیرد هرچند دولت عراق این رود را از سد دربندیخان به نام دیاله می شناسد
سدهای سلیمان‌شاه سنقر، گاوشان در مرز کامیاران و سنقر، وحدت (قشلاق)، آزاد، سد آزادی در دالاهو و داریان پاوه بر روی سرشاخه‌های این رودخانه در ایران احداث شده‌اند و در عراق سد دربندیخان در منطقه در بندیخان و سد حمرین در منطقه جلولا بر روی آن بسته شده است.

نظرات

رود سیروان

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

رود سیروان

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

بهمن‌شیر

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
بهمن‌شیر
توضیحات
رود بهمن‌شیر (شکل فارسی امروزی نام پهلوی وهمن‌اردشیر) شاخه شرقی و اصلی رود کارون در استان خوزستان است که در حاشیه آن به دلیل وجود نخلستان‌های زیبا، ظرفیت مناسبی برای گردشگری روستایی و آبی دارد.

رود کارون پیش از رسیدن به شهر خرمشهر در محلی به نام «سه‌راهی مارد» به دو شاخه تقسیم می‌شود. شاخه مستقیم‌تر آن به سمت جنوب شرقی رود بهمن‌شیر است که پرآب‌تر بوده و با گذشتن از کنار شهر آبادان به خلیج فارسی می‌ریزد. شاخه غربی آن «کورکارون» است که از شهر خرمشهر می‌گذرد و به اروندرود در مرز ایران و عراق می‌پیوندد. درازی رود بهمن‌شیر حدود ۹۰ کیلومتر، عرض آن ۶۰۰ متر و عمق آن حدود ۴ متر است و به موازات اروندرود جریان یافته و مرز شرقی جزیره آبادان را شکل می‌دهد.
از دهه ۱۳۴۰ در رود بهمن‌شیر بحران پیشروی آب شور دریا جدی شد. برای مقابله با آن و نابودی نخلستان‌ها، تدوین طرح جلوگیر از پیشروی آب دریا از سال ۱۳۴۶ شروع شد. ساخت سدهای سلولی بر روی رود بهمن‌شیر از حدود ۱۳۸۴ شروع شد که شامل احداث دو سد سلولی دریچه‌دار بر روی این رود و ساخت سد سلولی مارد در شاخه کورکارون برای تنظیم آب ورودی به بهمن‌شیر بود که مورد آخر پیچیده‌ترین بخش این طرح بود. دلیل طولانی شدن ساخت این سدها نبود تأمین مالی مناسب و بروکراسی پیچیده در اخذ مجوزها بوده است. به‌عنوان نمونه، بررسی گزارش زیست‌محیطی پروژه تا سال ۱۴۰۴ قریب به پنج سال در سازمان محیط‌زیست زمان برد و در این سال در آستانه تصویب بوده‌است.
ساخت سد سلولی چوئبده در پایین‌دست برای جلوگیری از ورود آب شور دریا اهمیت ویژه‌ای برخوردار بود که به شکل جدی‌تر از سال ۱۳۹۷ با اعتبارات صندوق توسعه ملی انجام شد و در حال ساخت است. سد سلولی چوئبین در بالادست بهمن‌شیر که دارای دریچه ورود کشتی و پل معلق است در سال ۱۴۰۱ به بهره‌برداری رسید. اما طرح سد مارد بر روی شاخه کورکارون برای کنترل آب ورودی به بهمن‌شیر و نفوذ آب اروند رود به کارون در سال ۱۴۰۰ مورد بازبینی کلی دوباره هیئت کارشناسی قرار گرفت.

نظرات

بهمن‌شیر

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

بهمن‌شیر

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

بوستان جنگلی سی‌سنگان

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
بوستان جنگلی سی‌سنگان
توضیحات
بوستان جنگلی و ساحل سی‌سنگان نوشهر در سال ۱۳۴۴ خورشیدی طراحی و ایجاد شد. این بوستان علاوه بر جاذبه‌های گردشگری و توریستی، سیاست حفظ و حراست از گونه‌های نادر و حفاظت‌شدهٔ گیاه شمشاد هیرکانی را به‌طور جدی دنبال می‌کند.

بوستان سی سنگان که در ۲۷ کیلومتری غرب نوشهر و بین راه نوشهر به نور قرار دارد، از شمال به دریای مازندران، از جنوب به رشته‌کوه البرز، از غرب به روستای تسکاتک و از شرق به روستای صلاح الدین کلا محدود می‌شود. مساحت این بوستان در حدود ۶۰۲ هکتار است و زیستگاه انواع گونه‌های درختی، درختچه‌ای خشبی و علفی و جانوری است.
بخش‌های ساحل بخش ساحلی به مساحت ۳۰ هکتار در حاشیه جاده قرار دارد و درختان و درختچه‌هایی همچون توسکا، لرگ، بلوط، آزاد، لیلکی، انجیر، داغداغان، انار، ازگیل، سرخ ولیک، گوجه جنگلی، توت، سیاه تلو، سیاه ال و سیاه اربه در این قسمت قرار دارند. محل تفریح و ورزش‌های آبی (جت اسکی. قایق‌سواری) ورزش‌های ساحلی (اسب سواری. ماشین سواری (کارتینگ) والیبال ساحلی) مجموعه تفریحی و بازی‌های رایانه‌ای.

نظرات

بوستان جنگلی سی‌سنگان

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

بوستان جنگلی سی‌سنگان

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

جنگل‌های حرای ایران

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
نام های دیگر : جنگل های مانگرویی
توضیحات
جنگل‌های حرّای ایران به جنگل‌های مانگرویی گفته می‌شود که در ۸ منطقه حفاظت‌شده ایران در سواحل خلیج فارس و دریای عمان می‌رویند. کناره‌های شمالی و غربی جزیره قشم و جنگل نای‌بند استان بوشهر از مهم‌ترین رویشگاه‌های حرا در ایران هستند. به این گیاه در بندرعباس حرّا، در بلوچستان تمر، در بوشهر گُرم و در بعضی از نقاط تول گفته می‌شود. به عربی نیز آن را شوری و شوره می‌نامند.

رویشگاه‌های حرا در ایران در جنوب کشور و در سواحل خلیج فارس و دریای عمان حد فاصل مدارهای ۲۵ درجه و ۱۱دقیقه تا ۲۷ درجه و ۵۲ دقیقه عرض شمالی گسترش یافته‌اند که ساحل سه استان سیستان و بلوچستان، هرمزگان و بوشهر از خلیج گواتر در سیستان و بلوچستان تا بردخون در بوشهر را شامل می‌شود. از مناطق واجد حرا در ایران چهار منطقه تحت عنوان تالاب بین‌المللی و یک منطقه با عنوان پارک ملی ساحلی دریایی و هشت منطقه تحت عنوان منطقه حفاظت‌شده و یک منطقه به عنوان ذخیره‌گاه زیست‌کره تحت مدیریت سازمان حفاظت محیط زیست قرار گرفته‌اند.
در طرح کاشت یک میلیارد درخت در ایران تصمیم شد تا تعداد زیادی درخت حرا کاشته شود ولی تا اکنون چندان اجرایی و استقبال نشده است. مهدی مطهر نیا معاون پژوهشگاه ملی اقیانوس‌شناسی با اشاره با این موضوع بیان کرد: حاضریم یک میلیارد اصله درخت حرا در حاشیه ساحلی ایران بکاریم و ذخیره‌گاه‌های توسعه این جنگل را هم مشخص کردیم، اما اراده‌ای که باید می‌بود و به ترویج آن طرح کمک می‌کرد، ایجاد نشد.
جنگل‌های مانگرو ایران در تقسیم‌بندی‌های جغرافیایی جهانی در پهنه حاره‌ای قدیم، زیر پهنه آفریقا و زیر ناحیه سند و عمان قرار می‌گیرند. در تقسیم‌بندی جهانی استقرار مانگروها در شرق و غرب کره زمین، در زمره مانگروهای شرقی قرار گرفته‌اند و در تقسیم‌بندی اقیانوسی در طبقه مانگروهای مستقر در اقیانوس هند و آرام جای دارند.
مانگروهای ایران از نوع انحصاری هستند و گونه‌های غیرانحصاری در جوامع جنگلی مانگروی ایران دیده نمی‌شود و فقط از دو گونه حرا و چندل تشکیل شده‌اند. گونه حرّا رایج‌ترین گونه در جنگل‌های مانگرو ایران است که در همه رویشگاه‌های جنگل‌های مانگروی ایران از ام‌الکرم استان بوشهر تا خلیج گواتر دیده می‌شود. گونه چندل فقط در خورهای سیریک و جاسک تشکیل جامعه گیاهی داده که گاهی جامعه آن خالص است، ولی بیشتر همراه با حرّا دیده می‌شود.
مانگروها در ایران در عرض‌های شمالی ۲۵ درجه و ۱۰ دقیقه تا ۲۷ درجه و طول‌های شرقی ۵۵ درجه و ۱۰ دقیقه تا ۶۵ درجه گسترده شده‌اند و در عرض جغرافیایی ۲۸ درجه شمالی قطع می‌شوند. مناطق پراکنش آنها از شرق ایران در ناحیه عمان قرار دارد که در امتداد جنگل‌های پاکستان وارد ایران شده و در خلیج گواتر تشکیل جوامع جنگلی داده‌اند. این جوامع به‌صورت نواری باریک و لکه‌ای امتداد یافته و دوباره در بندرهای سیریک و جاسک در حاشیه خورها مستقر و انبوه شده‌اند و سپس تا کولقان، تیاب و کلاهی پیش رفته و به‌صورت جوامع جنگلی بزرگ در نواحی مزبور تشکیل شده‌اند. جوامع جنگلی در جزیره قشم و بندر خمیر به‌صورت انبوه استقرار یافته و سپس به طرف غرب خلیج فارس گرایش می‌یابند که تا خلیج نایبند و بندر دیّر در استان بوشهر ادامه دارند.

تهدیدها و چالش‌ها:

تخریب و کاهش سطح جنگل‌های حرا بر اثر توسعه صنعتی و شهری
آلودگی‌های نفتی و صنعتی در سواحل خلیج فارس و دریای عمان
صید و بهره‌برداری بی‌رویه از منابع دریایی اطراف رویشگاه‌ها
تغییرات اقلیمی، افزایش دما و بالا آمدن سطح آب دریا
کمبود حمایت اجرایی از طرح‌های احیای حرا (مانند کاشت یک میلیارد درخت)
تبدیل اراضی ساحلی به بنادر، مزارع پرورش میگو و تأسیسات نفتی
رسوب‌گذاری و تخریب زیستگاه‌ها به‌دلیل ساخت‌وساز و لایروبی خورها

نظرات

جنگل‌های حرای ایران

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

جنگل‌های حرای ایران

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

پارک ملی گلستان

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
نام های دیگر : بوستان ملی گلستان
توضیحات
پارک ملی گلستان یا بوستان ملی گلستان، منطقهٔ حفاظت‌شده‌ای در شرق استان گلستان و غرب استان خراسان شمالی است. این منطقه قدیمی‌ترین پارک ملی زیبای ثبت شده در کشور ایران و پناهگاهی کم‌نظیر برای حیات‌وحش است که ۱۳۵۰ گونهٔ گیاهی و ۳۰۲ گونهٔ جانوری، از جمله نیمی از گونه‌های پستان‌داران ایران را در حدود ۹۰۰ کیلومتر مربع مساحت خود جای داده‌ و به‌همین‌دلیل از سوی یونسکو به‌عنوان ذخیره‌گاه زیست‌کره در میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده‌است.

جنگل گلستان در شرق استان گلستان به‌نوعی دروازه ورود به شمال کشور و این استان سرسبز شمالی برای مردم شرق و شمال‌شرق و حتی جنوب‌شرق کشور است که برای مسافرت به شمال ایران این جاده را انتخاب کرده‌اند. این جاده زیبا در بعضی از روزهای سال مانند ایام مذهبی و تعطیلات مختلف مانند عید نوروز به‌دلیل موقعیت خاص آن برای مسافران بارگاه منور رضوی و مسافران‌ شمال کشور مورد بازدید گردش‌گران داخلی و خارجی می‌باشد. جنگل گلستان بدون‌تردید ارزشمندترین منطقه ایران چه از لحاظ کمیت و چه از نظر تنوع حیات جانوری و گیاهی است. تنوع زیستی پارک ملی گلستان حتی فراتر از برخی کشورهای اروپایی است که صدها برابر این پارک وسعت دارند. نام استان گلستان هم از روی این منطقه انتخاب شده‌است.
پارک ملی گلستان از بهترین زیستگاه‌های پستان‌داران بزرگی چون پلنگ، خرس قهوه‌ای، گرگ، وشق، مرال، شوکا، گوسفند وحشی و بز وحشی، آهوی ایرانی و گراز است و به‌ویژه به‌خاطر جمعیت فراوان قوچ و میش اوریال معروف است. جمعیت قوچ‌‌ها و میش‌های این پارک ملی در دهه ۱۳۵۰ حدود ۱۵۰ هزار رأس برآورد شده‌بود که معادل نزدیک به سه‌چهارم کل جمعیت گوسفندان اوریال دنیا می‌شد.
یک‌هشتم گونه‌های گیاهی، یک‌سوم گونه‌های پرندگان و بیش از ۵۰ درصد از گونه‌های پستانداران کشور در این پارک زندگی می‌کنند.
۶۹ گونه پستاندار وابسته به ۶ راسته، ۲۱ خانواده و ۵۰ سرده در پارک ملی گلستان شناسایی شده‌است. پلنگ و خرس قهوه‌ای از گوشت‌خواران بزرگ پارک ملی هستند.
پارک ملی گلستان دارای بیشترین جمعیت پلنگ ایرانی نسبت به تمام جهان است و ارتفاعات شرق پارک دارای جمعیت بالایی از این گونه هستند. این منطقه از مناطقی است که میتوان در آن خرس قهوه ای را علاوه بر مناطق جنگلی در مناطق دشتی و خشک مشاهده کرد.آهوی گواتردار در دشت های جنوب شرق پارک با تراکم زیاد یافت میشود. در سال‌های اخیر به لطف دوربین های تله ای و گشت های شبانه حضور کفتار بار ها در پارک ثابت شده است. سمور جنگلی از گوشتخوارانی است که شواهدی از حضور آن در پارک ملی گلستان وجود دارد. دیگر پستانداران مهم ساکن این جنگل شامل مرال، شوکا، گراز، گوسفند وحشی (قوچ و میش)، بز کوهی (کل و بز)، گرگ، گربه جنگلی، گربه وحشی، گربه پالاس، تشی، گرگ، وشق، روباه سرخ می‌شود. از راسته خفاش‌ها تاکنون ۱۸ گونه در این پارک شناسایی شده‌ است.
این منطقه از بهترین زیست‌گاه‌های گوسفند وحشی اوریال بزرگ‌ترین و قدیمی‌ترین زیرگونهٔ گوسفند وحشی ایران است و یکی از خالص‌ترین جمعیت‌های قوچ و میش اوریال را در خود جای داده‌است. جمعیت این حیوان در جنگل گلستان در دهه ۱۳۵۰ حدود ۱۵۰ هزار رأس برآورد شده‌بود که معادل نزدیک به سه‌چهارم کل جمعیت گوسفندان وحشی اوریال دنیا می‌شد. اکنون گرچه جمعیت آن‌ها قطعاً کاهش زیادی داشته، اما هنوز نیز مشاهده آن‌ها بخصوص در ارتفاعات جنوبی پارک آسان است و به نوعی به یکی از نمادهای پارک تبدیل شده‌اند.
یکی از ویژگی‌های منحصر به‌فرد این پارک برای گردشگران، حضور پرتعداد گرازها، برای غذا گرفتن از انسان ها و بدون ترس از انسان در جاده ای است که از مرکز پارک می گذرد. این مورد از دیدگاه متخصصین امری ناصحیح و غیر اصولی است که در چرخه ی زیست گراز و جنگل‌های هیرکانی تاثیرات منفی میگذارد. نترسیدن حیوانات وحشی از انسان‌ها در برخی کشورها امری کاملاً طبیعی است اما در ایران پدیده‌ای نادر و عجیب محسوب می‌شود. البته این وضعیت فقط در مورد گراز وجود دارد و بقیه حیوانات پارک مثل تمام حیوانات ایران به‌شدت از انسان هراسان و گریزانند.
۱۴۹ گونه پرنده متعلق به ۱۵ راسته، ۴۲ تیره و ۸۹ سرده در پارک ملی گلستان شناسایی شده‌است که از این تعداد پرنده ۴۸ نوع در فصل بهار و تابستان در منطقه مشاهده می‌شود و ۶۲ گونه بومی پارک ملی هستند. مهمترین این پرندگان شامل قرقاول، کبک، تیهو، کوکر سینه‌سیاه، ابیا، بلدرچین معمولی، انواع دارکوب، بلبل، توکا، سهره ها، زردپره ها، مگس‌گیرها، زنبورخوار ها و چرخریسک ها و پرندگان شکاری و جغد ها همچون قرقی، شاهبوف، دلیجه، سارگپه پابلند، سارگپه، عقاب دوبرادر، دال سیاه، دال، عقاب دریایی دم‌سفید، بالابان، طرلان و هما می‌شوند.
گیاهان اصلی پارک به دلیل وجود اقلیم‌های مختلف متنوع است. مهم‌ترین گونه‌های گیاهی شامل بلوط، بلند مازو، ممرز، انجیلی، افرا، نمدار، خرمندی (از خانوادهٔ آبنوس)، زبان گنجشک، پلت، شیردار، کرکو، آزاد، آوری، توسکا، شیردار، بارانک، انجیر، توت، ملچ، داغداغان، ازگیل، ولیک، زالزالک، سیاه تلو، گوجه وحشی، شیر خشت، گردو، تمشک، انار وحشی، گلابی وحشی، زرشک، تاغ، گز، پرند، کاروان‌کش، کلاه میرحسن، گون، چوبک، درمنه، خار شتر و ارس می‌شود.
از مجموع جانوران موجود در این جنگل ۱۹ گونه در خطر انقراض است پلنگ از جمله آن‌هاست. مرال، شوکا، کل و بز، و قوچ و میش هم از جمله گونه‌هایی اند که بیشتر مورد شکار غیرمجاز قرار می‌گیرند.

تهدیدها و چالش‌ها:

شکار غیرمجاز گونه‌های شاخص مانند پلنگ، مرال و قوچ‌ومیش
کاهش جمعیت حیات‌وحش به‌دلیل تخریب زیستگاه‌ها
تصادف حیوانات با خودروها در جاده عبوری از داخل پارک
قطع درختان و تخریب پوشش گیاهی برای توسعه جاده و روستاها
آتش‌سوزی‌های مکرر و کنترل‌نشده در جنگل
ورود گردشگران زیاد و نبود مدیریت مناسب گردشگری
آلودگی محیط ناشی از زباله و فعالیت انسانی
خشکسالی و تغییرات اقلیمی مؤثر بر پوشش گیاهی
کمبود نیرو و امکانات حفاظتی در برابر شکارچیان و متخلفان
تهدید انقراض ۱۹ گونه جانوری ازجمله پلنگ ایرانی

نظرات

پارک ملی گلستان

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

پارک ملی گلستان

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

آهوی ایرانی

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
نام های دیگر : آهوی گواتردار ایرانی
توضیحات
آهوی ایرانی (به انگلیسی: Persian gazelle) یا آهوی گواتردار ایرانی (به انگلیسی: Goitered gazelle) (نام علمی: Gazella subgutturosa)، نوعی آهوی بومی آسیای میانه و جنوب غربی آسیاست. گونه‌ای است از تیرهٔ گاوان و راستهٔ جفت‌سم‌سانان با بدن قهوه‌ای روشن که به سمت شکم تیره‌تر می‌شود و نواحی زیرین بدن آن سفید و دم آن سیاه است.

آهوی ایرانی در صحرای گبی، بلوچستان پاکستان، جنوب شرق ترکیه، شمال آذربایجان و بخش‌هایی از ایران، عراق و افغانستان زندگی می‌کند. بزرگ‌ترین زیستگاه آهوی ایرانی در پناهگاه حیات وحش موته (استان اصفهان شهرستان میمه) می‌باشد. زیر گردن جنس نر این حیوان در فصل باد کرده و برآمدگی مشخصی پیدا می‌کند و به همین دلیل به آهوی گواتردار نیز معروف شده است. غزال ایرانی مثل دیگر آهوها سرعت بالایی دارد اما برخلاف غزال‌های دیگر می‌تواند بدون جهش بدود. به‌طور تاریخی مهم‌ترین دشمن طبیعی این جانور یوزپلنگ بوده است که اکنون فقط در بخش‌هایی از ایران باقی‌مانده است.
آهوی ایرانی در کنار جبیر یکی از دو گونه آهو (یا غزال) است که در ایران زندگی می‌کند (آهوی کوهی تنها در جزیره فارور حضور دارد). تفاوت اصلی آهو با جبیر این است که جنس ماده آهو شاخ ندارد اما در جبیر هر دو جنس شاخ دارند. همچنین جبیر کمی کوچک‌تر و لاغرتر است و زیستگاه‌های خشک‌تر و بیابانی‌تر را انتخاب می‌کند.

چهار زیرگونه از آهوی ایرانی بر اساس داده‌های ریخت‌شناسی معرفی شده است:
آهوی گواتردار ایرانی (نام علمی: Gazella subgutturosa subgutturosa) بومی ترکیه، آذربایجان، سوریه، شمال و شرق عراق، ایران، جنوب افغانستان و غرب پاکستان
آهوی گواتردار ترکمنی (نام علمی: Gazella subgutturosa gracilicornis) ترکمنستان، تاجیکستان و شرق قزاقستان تا دریاچه بالخاش
آهوی گواتردار یارکندی (نام علمی: Gazella subgutturosa yarkandensis) شمال و شمال غربی چین، مغولستان و شمال شرق ایران (مرز مشخصی تعیین نشده)
آهوی شنی (نام علمی: Gazella subgutturosa marica) عربستان سعودی، جنوب بلوچستان جنوب سوریه، جنوب غربی عراق، امارات، عمان و جزایر خلیج فارس - اکنون یک گونه مستقل به‌شمار می‌رود.
اما در سال ۲۰۲۰ مطالعه ژنتیکی نشان داد که تنها دو زیرگونه ایرانی و یارقند بر اساس داده‌های سیتوکروم بی و دیلوپ قابل شناسایی است.

نظرات

آهوی ایرانی

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

آهوی ایرانی

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

آبشار پیران

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
نام های دیگر : آبشار ریژآو
توضیحات
آبشار ریژآو یا آبشار پیران، در قسمت شمال غرب شهر ریژاو و در روستای ژالکه شهرستان سرپل ذهاب استان کرمانشاه واقع شده و از جمله بلندترین آبشارهای ایران محسوب می‌شود. در قسمت بالای این آبشار، روستایی با نام ژالکه و در قسمت پایین این آبشار با عبور از دره هونه به روستای پیران منتهی می‌شود. روبروی همین آبشار، آبشار زیبای دیگری قرار دارد ، آبشار پیران تنها و بلندترین آبشار آپارتمانی ایران و خاورمیانه است.

آبشار پیران از آبشارهای استان کرمانشاه در شهرستان سرپل ذهاب قرار دارد. این آبشار حدود صد متر است. منطقه پیران در ۱۰ کیلومتری شمال شرق سرپل ذهاب قرار دارد و آبشار آن پس از باغات روستا و در دره‌ای عریض واقع شده است. به دلیل ارتفاع بلند و دیوارمانند صخره‌ها صعود از آبشار غیرممکن است.
این آبشار یکی از بلندترین آبشارهای ایران است که در استان کرمانشاه واقع شده‌است. اختلاف ارتفاع آبشار ریژاو در نقطه بالا و پایین طبقه سوم، براساس اندازه‌گیری GPS نزدیک به ۱۸۰ متر است.
آبشار ریژاو آبشاری سه طبقه است که دو طبقه بالایی آن بسیار بلند و طبقه پایینی کوتاه‌تر است. طبقه سوم آبشار ریژاو در زیر درختان قرار گرفته و از بالا دیده نمی‌شود.
اگر معیار ارتفاع آبشار را محل فرود اولیه آب در نظر بگیریم نقطه پایانی این آبشار در انتهای طبقه دوم آن است که با کم کردن ارتفاع طبقه سوم که حدود ۲۰ متر است و ۱۰ متر اختلاف ارتفاع بالای آبشار با محل جاری شده آب، می‌توان گفت که ارتفاع آبشار ریژآو چیزی در حدود ۱۵۰ متر است. بر این اساس «آبشار ریژاو» یکی از چند آبشار بلند ایران و شاید بلندترین آبشار ایران است.
از میان پوشش گیاهی آبشار ریژآو می‌توان به گونه‌هایی همچون درختان بلوط، پسته کوهی، زالزالک، آلبالوی وحشی، تمشک وحشی، بید، انجیر کوهی، گردو، انار، چنار، انگور، هلو، و زیتون اشاره کرد. همچنین علاوه بر آن‌ها باید از گونه‌های گیاهان دارویی همچون چینور، گنور و ریواس، سماق، اسپند، زو، کنگر، سیرونه، پیچک و کول، قارچ، تولکه، ترشکه، گیلاخه، چاوبازه، شن و سیاکوز یاد کرد.

نظرات

آبشار پیران

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

آبشار پیران

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

تالاب شادگان

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
تالاب شادگان
توضیحات
تالاب بین‌المللی شادگان یکی از تالاب‌های بزرگ ایران است. این تالاب در جنوب غربی ایران در جنوب شهر شادگان در استان خوزستان واقع شده است. در همایش تالاب‌های جهان که در رامسر برگزار شد تصمیم گرفته شد که سه تالاب شادگان، خورموسی و خور الامیه با عنوان تالاب شادگان شناخته شود. کنوانسیون رامسر که معاهده‌ای بین‌المللی است در سال ۱۹۷۱ میلادی امضا شده است این معاهده برای حفظ و نگهداری تالاب‌ها می‌باشد. در این کنوانسیون فهرستی از تالاب‌های مهم جهان نیز تهیه شده که به «فهرست رامسر» شهرت دارد. در این فهرست بریتانیا با ۱۶۴ تالاب از لحاظ تعداد و کانادا با ۱۳۰ هزار کیلومتر مربع تالاب، از لحاظ وسعت رکورددار است. مقر دائمی کنوانسیون در گلند، سوئیس است. گفته می‌شود سدسازی و رعایت نشدن نیاز آبی تالاب، تخلیه پساب‌های آلوده‌ای چون مزارع نیشکر، پرورش ماهی و فولاد خوزستان، عبور لوله‌های نفتی، فعالیت ۳۰ واحد پتروشیمی و تخلیه زباله‌های شهری، این تالاب منحصربه‌فرد را از سال ۱۳۷۲ وارد فهرست قرمز تالاب‌های بین‌المللی (لیست مونترو) کرده است.
پناهگاه حیات وحش شادگان یک پناهگاه حیات وحش با مساحت ۳۲۸۵۷۰ هکتار است که در استان خوزستان در ایران قرار دارد. این پناهگاه حیات وحش طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۵۸۸ در تاریخ ۱۳۸۰/۷/۲۵ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت.
عیشت حدود ۱۰۰ هزار نفر به تالاب شادگان و حیات آن وابسته است. از سوی دیگر تالاب شادگان با حدود ۵۳۸هزار هکتار، به تنهایی یک سوم وسعت تالاب‌های جهانی ثبت شده کشور را در کنوانسیون رامسر دربرگرفته است. این تالاب زیستگاه بیش از ۳۰درصد از پرندگان (۱۵۴ گونه)، ۲۵درصد از پستانداران (۴۰ گونه) و ۴۵درصد از ماهیان کشور (۳۶ گونه ماهی مردابی و ۴۵ گونه ماهی دریایی) است. همچنین ۱۷ جامعه اصلی گیاهی متشکل از ۱۱۰ گونه گیاهی، سه گونه دوزیست، ۹ گونه خزنده و چهار گونه میگو را در خود جا داده است که همگی در معرض نابودی قرار دارند.
در آبان ماه ۱۳۸۳ شهرداری آبادان ۳۵ هزار مترمکعب از زباله‌های نفتی منطقه گیسی را از زیر خاک خارج و در تالاب شادگان ریخت. این کار طی عملیات احداث بلوار در منطقه‌ای از آبادان انجام گرفت. در حدود ۱۰۰ هزار نفر از مردم محلی آن منطقه به درجات مختلف برای فراهم‌آوری نیازمندی‌های زندگی به منابع تالاب وابسته‌اند. در گذشته، جریانات ورودی به تالاب به خاطر توسعه آبیاری در مناطق بالادست به‌طور مداوم کاهش یافته و حجم فزاینده جریانات زهکشی به‌طور مستمر به تالاب آسیب وارد می‌آورد. این مشکلات، که بر اثر خشکسالی‌ها طولانی تشدید شده درحال حاضر اثرات زیانباری بر تنوع زیستی با اهمیت جهانی و مزایای بی‌شماری که تالاب برای جوامع محلی فراهم می‌کند، گذاشته است.
طرح حفاظت از تالاب‌های ایران با همکاری سازمان محیط زیست، برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) و تسهیلات محیط زیست جهانی (GEF) به منظور رسیدگی به بحران تالاب‌ها از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۲ به اجرا در می‌آید. این طرح در تالاب‌های پریشان و ارومیه آغاز شد و تالاب شادگان ابتدا در سال ۸۷ به عنوان سایت تکرار در این طرح پذیرفته شد که در نهایت در سال ۸۹ به عنوان سایت اصلی در نظر گرفته شد.
همچنین طرح زندان جدید آبادان در حریم تالاب بین‌المللی شادگان مصوب شد که با مخالفت اهالی محیط زیست مواجه شد.
تالاب بین‌المللی شادگان به‌دلیل محاصره توسط صنایع فولاد و پتروشیمی در خطر تخریب محیط زیستی نیز است. تالاب شادگان جزو ۱۸ تالاب بین‌المللی ثبت شده است، این تالاب در آبان ماه ۱۳۸۳، به خاطر اقدام شهرداری آبادان که ۳۸هزار مترمکعب از زباله‌های نفتی منطقه گیسی را از زیر خاک خارج و در تالاب شادگان ریخت، با یک فاجعه زیست‌محیطی رو به رو شد.
طی سال‌های اخیر با افزایش بهره‌برداری‌های کارخانه‌ها و مراکز صنعتی از تالاب، آب تالاب شادگان با آلودگی‌های شدید صنعتی و شیمیایی روبرو شده است، و زندگی مردم این منطقه را تحت تأثیر خود قرار داده است. و باعث شیوع بیماری‌های عفونی و سرطان گردیده است. همچنین آلودگی آب تالاب به انواع مواد شیمیایی نظیر نیترات و فسفات علاوه بر شور نمودن آب تالاب زیست‌بوم و پوشش گیاهی و جانوری را نیز در این منطقه تحت شعاع قرار داده است.

تهدیدها و چالش‌ها:
کاهش ورودی آب به‌دلیل سدسازی و خشکسالی
ورود پساب‌های آلوده صنعتی و کشاورزی
تخلیه زباله‌های نفتی و شهری در تالاب
آلودگی شدید آب و خاک به مواد شیمیایی
نابودی تنوع زیستی و زیستگاه‌های طبیعی
از بین رفتن منابع معیشتی مردم محلی
احداث پروژه‌های عمرانی در حریم تالاب
گسترش بیابان‌زایی و افزایش ریزگردها

نظرات

تالاب شادگان

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

تالاب شادگان

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

جنگل ابر

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
جنگل ابر
توضیحات
جنگلِ اَبْر قسمتی از جنگل‌های هیرکانی است در روستای ابر بخش بسطام شهرستان شاهرود استان سمنان در شمال شرق ایران قرار دارد. به دلیل این که در اغلب مواقع فضای این جنگل را ابر فراگرفته به این نام مشهور است.

طرح جنگل کاری احیا و غنی‌سازی جنگل‌های مخروبه ابر از سال ۱۳۷۰ به اجرا درآمده است که وسعتی برابر ۱۱۲۱۶ هکتار از دامنه‌های شمالی را شامل می‌شود. همچنین بیش از ۲۰۰ هکتار از مناطق فوق قرق و عملیات نهال کاری با کاشت گونه‌هایی مانند بلوط، افرا، شیردار، توسکا، ون، اقاقیا، گلابی وحشی، ممرز و تعدادی سوزنی برگ از جنس لاریکس و کاج جنگلی و بذرکاری با گونه‌های ون، ممرز، بلوط، گلابی وحشی انجام شده و عملیات فوق همچنان ادامه دارد.
این جنگل ۱۱۴اُمین اثر طبیعی است که توسط سازمان میراث فرهنگی در ۲۰ بهمن ۱۳۸۹ در فهرست میراث طبیعی ایران قرار گرفت. در جلسه شورای عالی محیط زیست در ۲۹ بهمن سال ۱۳۹۳ جنگل ابر منطقه حفاظت شده اعلام شد و در فهرست مناطق چهارگانه سازمان حفاظت از محیط زیست درآمد.
جنگل ابر شاهرود به عنوان دومین اثر طبیعی کشور بعد از بیابان لوت در ۱۴ تیر ۱۳۹۸ در اجلاسیه جهانی یونسکو در کشور آذربایجان در فهرست جهانی یونسکو به ثبت رسید.
قدمت این جنگل مربوط به جنگل‌های هیرکانی است که جزو بقایای دوران سوم زمین‌شناسی است.
این جنگل در منطقهٔ البرز شرقی و در شهرستان شاهرود، بخش بسطام واقع شده و تقریباً مرز میان استان‌های سمنان و گلستان است.
ارتفاع زیاد جنگل از سطح دریا، پایین بودن دما در فصل گرما و وجود چشمه‌سارهای فراوان و پوشش جنگلی متنوع از شاخصه‌های این جنگل است. میزان بارندگی در این منطقه بین ۴۰۰ تا ۵۰۰ میلی‌متر و متوسط حداکثر دما ۲۰ و حداقل دما شش درجه سانتی‌گراد است. از چشمه‌های دایمی منطقه می‌توان به چشمه آلوچال، آب شرش و آبشار اشاره کرد.
وجود ۸۵ نوع گونه گیاه مانند راش، بلوط، ممرز افرا، شیردار، توسکا، آزاد داغداغان، گونه‌های کلاه میر حسن، چوبک، اسپرس، دم روباهی، آویشن و شبدر به همراه گونه‌های گیاهی نادر مانند نارون، بارانک، سرخدار و مانند آن‌ها جنگل ابر را به موزه‌ای طبیعی تبدیل کرده است. آب و هوای خاص این جنگل، درختان متفاوتی را در خود پرورش داده که برخی از این درخت‌ها با شکل خاص خود روی زمین خزیده‌اند و منظره زیبایی پدیدآورده‌اند. جنگل ابر یکی از بانک‌های گیاهان دارویی سرشار در کشور شناسایی شده است، که همه ساله مشتاقان و علاقه مندان زیادی را از گوشه کنار جهان به سوی خود دعوت می‌کند. در قسمت‌های جنوبی جنگل، یعنی قسمتی که به روستاها نزدیک‌تر است پوشش گیاهی تنک دیده می‌شود. در عمق جنگل تپه‌های پرشیبی وجود دارد که سراسر پوشیده از درختان بلند است. مشهورترین درخت منطقه اورس است. درختی با ریشه‌های بلند که روی زمین می‌خزد. مناطق ابتدایی جنگل ابر ییلاق دامداران گلستانی است، اما در عمق جنگل اثری از انسان دیده نمی‌شود.
از گونه‌های جانوری این منطقه می‌توان خرس قهوه‌ای، گرگ، پلنگ،گراز ، شغال، روباه، خرگوش، کل و بز، شوکا و مار و از پرندگان کبک، کبوتر جنگلی، بلدرچین، عقاب جنگلی، کرکس، شاهین، فاخته و قرقاول را نام‌برد.
منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ جنگل ابر یک منطقهٔ حفاظت‌شده با مساحت ۱۰۴۹۶ هکتار است که در استان سمنان در ایران قرار دارد. این منطقهٔ حفاظت‌شده طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۷۳۰ در تاریخ ۹۳/۱۰/۲۹ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت.

نظرات

جنگل ابر

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

جنگل ابر

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

چشمه کوهرنگ

توضیحات بیشتر
زیرعنوان
چشمه کوهرنگ
توضیحات
چشمه کوهرنگ، سرچشمه اصلی کارون است. این چشمه، مهم‌ترین و پرآب‌ترین منبع آبی ایران است که در دامنه زردکوه در استان چهارمحال و بختیاری و رشته کوهای بختیاری قرار دارد. آب این چشمه به سد کوهرنگ می‌ریزد و توسط تونل اول کوهرنگ و تونل دوم کوهرنگ به زاینده‌رود منتقل می‌شود و سرریز سد باعث تشکیل رود کوهرنگ شده و به سد کارون ۴ می‌ریزد. پیست اسکی کوهرنگ، دشت لاله‌های واژگون کوهرنگ، چشمه دیمه، تونل کوهرنگ، ابشار شیخ علیخان، غار یخی چما، روستای پلکانی سرآقا سید، رود کوهرنگ، رود بازفت و جنگل‌های بازفت از اماکن گردشگری اطراف این چشمه هستند.

فاز اجرایی طرح انتقال آب از چشمه کوهرنگ به شهرکرد، فارسان، باباحیدر، سورشجان و روستاهای مسیرخط انتقال از سال ۱۳۷۹ تا ۱۳۹۱ انجام شد. ظرفیت این خط ۵۶۰ لیتر در ثانیه است. خط لوله انتقال آب ازچشمه کوهرنگ به شهرکرد به طول معادل ۹۶ کیلومتر است. دو مخزن بتنی ۵۰۰ مترمکعبی در گردنه حیدرآباد کوهرنگ و گردنه خولک شهرکرد و یک مخزن ۲۰هزار لیتری در پارک تهلیجان شهرکرد و یک مخزن ۵هزار لیتری در شهرک منظریه دارد.
برای رسیدن به این چشمه باید ابتدا فاصله ۳۰ کیلومتری شهرکرد تا فارسان پیموده شود و سپس با طی مسیر ۵۰ کیلومتری به شهر چلگرد رسید و سپس ۳۰ کیلومتر از چلگرد حرکت کنید و به پشت کوه تونل اول کوهرنگ بروید.
به دلیل همزمانی کاهش شدید میزان بارش‌ها، خشکسالی‌های متعدد، بارش اندک برف و عدم وجود ذخایر برفی، بیش از نیمی از آب چشمه کوهرنگ خشک شده است. به گونه‌ای که هرچند دبی این چشمه در شرایط طبیعی ۱۲۰۰ لیتر بر ثانیه بود، اما ۶۰۰ لیتر بر ثانیه کسری آبدهی دارد.
این در حالی است که چشمه کوهرنگ با خط انتقال به طول ۹۶ کیلومتر، آب آشامیدنی حدود۳۰۰ هزار نفر را در شهرستان‌های شهرکرد وفارسان و کوهرنگ تأمین می‌کند. در همین زمینه، «ساز چپ» که در مراسم عزاداری بومیان منطقه نواخته می‌شد، در سال ۱۴۰۰ خورشیدی جهت مرگ چشمه کوهرنگ، نواخته شد.

نظرات

چشمه کوهرنگ

نظر خود را بنویسید

نظرها پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شوند.

نظرات

۰
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد.

گزارش ایراد

چشمه کوهرنگ

لینک خراب یا اطلاعات نادرستی دیدید؟ به ما اطلاع دهید تا بررسی کنیم.

فیلتر

نوع محتوا
جاذبه‌های طبیعی ایران
زیرعنوان
پاک کردن فیلترها